Ocena brak

Źródła teologii dogmatycznej

Autor /Gienek88 Dodano /22.04.2011

1. Objawienie Boże.

2. Urząd Nauczycielski Kościoła.

3. Nadprzyrodzony zmysł wiary.

Bezpośrednim i najbliższym źródłem wiary jest Kościół. Kościół, bowiem to żyjący i działający wśród nas JCh, a narzędziem Jego nauczania wyposażone w przywilej nieomylności, władza papieska i wspólnota wszystkich biskupów w łączności z papieżem. Kościół to nie tylko twór ustawodawczo-administracyjny, lecz społeczność obdarzona życiem łaski, łaski, która nie tylko daje pełnię życia wiecznego, ale do Niego i do B prowadzi.

Źródłami objawienia teologii dogmatycznej są:

  • Pismo Św.

  • Tradycja.

Nieomylność Pisma Św. dotyczy wszystkiego, o czym autor natchniony zamierzał czytelnika pouczyć. Tradycja wyjaśnia nam także, że Pismo Św. jest napisane w sposób bardzo zwięzły i w słowach nie zawsze dla nas zrozumiałych. Myśl PJ jako Boża nieskończona nie mogła zostać objęta.  

Pierwszą przyczyną sprawczą Tradycji jest B jako dawca życia, łaski, a że założył to życie w Kościele w instytucji bosko-ludzkiej, przeto bezpośrednią przyczyną Tradycji jest Kościół i to K. Nauczający. Tradycja utożsamia się więc z nauką K., to co ma trwać wiecznie musi być uchronione od błędu, tę wolę instynktu samozachowawczego Kościoła spełnia nadprzyrodzony instynkt wiary. Jest on nadprzyrodzony, bo nie z ludu, lecz z B bierze swój początek.

Tradycja jako istotne źródło dogmatyki. Tradycja, czyli ustne podanie zawiera te prawdy wiary, które przekazał JCh a apostołowie głosili ustnie. Tradycja uzupełnia te prawdy wiary, których nie ma w Piśmie Św., bowiem PŚw. Nie zawiera wszystkiego, co B objawił. Tradycja – cała spuścizna istotnych elementów życia Kościoła, przekazywana z pokolenia na pokolenie. Duch Św. w Tradycji: Źródłem, Mocą, ośrodkiem jej jedności. Tradycja od Pisma Św.- starsza bogatsza, przydatniejsza, jednak Pismo Św. góruje, gdyż jest duszą Teologii, specjalną formą Bożego natchnienia.

Objawienie B: Vat II w Konstytucji dogmatycznej naucza, iż poprzez objawienie B zechciał ukazać i ofiarować Siebie samego oraz odwieczne zamiary Swej Woli dotyczące zbawienia ludzi. Uczy także, że dzięki B objawieniu to, co w rzeczach jest dostępne dla rozumu ludzkiego także w obecnym położeniu rodzaju ludzkiego mogą wszyscy poznać szybko, z całą pewnością i bez domieszki błędu.

Objawienie:

Ks. A Zuberbier: Objawienie B to słowa i czyny, w których Bóg jawi się człowiekowi.

Rodzaje O:

  • Co do sposobu: Naturalne, Nadprzyrodzone, Ostateczne.

  • Co do wymiaru historycznego: Pierwotne, ST, NT, Eschatologiczne.

Charakter O (dialogiczny):

  • Od strony Boga: Trinitarny, Chrystocentryczny, Pneumatologiczny.

  • Od strony człowieka: Transcendentny (immanentny), wspólnotowy, Historiozbawczy.

Brak w heb. odpowiednika, używano trzech pojęć na określenie objawienia. Słowo B – heb. Dabar: przejawem woli B, obecności B, świętości B.

Formy O:

UNK:

Urząd papieża oraz urząd biskupów nauczających w łączności z biskupem Rzymu, czy kolegialnie, czy to indywidualnie.

Obejmuje osoby jak i instytucje (kurii rzymskiej):

  • Kongregacja Doktryny Wiary.

  • Rzymskie Synody Biskupów.

  • Przedstawiciele episkopatu światowego.

  • Synody plenarne i diecezjalne.

UNK wywodząca się od JCh instytucja eklezjalna uosobiona w kolegium biskupów, złączonym więzami jedności z Biskupem Rzymu, na którym spoczywa prawo i obowiązek nauczania prawdy objawionej w pełnym podporządkowaniu Słowu B. w świetle Tradycji Kościoła i poczuciu troski o właściwe odczytanie znaków czasu (ks.Seweryniak).

Nauczanie :

  • Nauczanie papieża Ex katedra wg Vat II:

    1. Występuje jako ten, który pełni funkcję pasterza i nauczyciela wszystkich chrześcijan.

    2. Czyni to w najwyższym autorytetem.

    3. Nauczając wiary i obyczajów.

    4. W sposób zobowiązujący cały Kościół (pod najwyższymi sankcjami).

  • Nauczanie soborów (21) – tylko prawdy przekładane wprost i wyraźnie.

UNK autentycznym interpretatorem Słowa B. wg Piusa XII encyklika Humani Generis 1950, Vat II.

Nadprzyrodzony zmysł wiary.

Jest wnioskiem teologicznym, że sprawdzian Tradycji stanowi również wspólne przekonanie wiernych (consensus fidelium) zjednoczonych z papieżem i kolegium biskupów w nauce, która zgodnie określają jako objawioną.

Rolę instynktu prawdy w K spełnia Nadprzyrodzony Instynkt Wiary (instinctus fidei). Jest on nadprzyrodzony, początek od B, przechowywany przez ludzi. Zadania: rola negatywna – chronić przed błędem, pozytywna – rozwijać ziarno prawdy, by mogło skutecznie nasycać spragnionych. Czerpie z Objawienia publicznego nic nie dodając od siebie tworząc Mistyczne Ciało JCh.

III. Istnienie Boga.

    1. Naturalna poznawalność.

    2. Poznanie przez wiarę.

    3. Granice poznawalności Boga.

Istnienie Boga – dowody i argumenty teodycei:

Jest dogmatem, że człowiek może poznać B. w sposób pewny samym naturalnym światłem rozumem. Jest bliskim dogmatu, że istnienie B. można udowodnić rozumowo przez widzialny świat rzeczy stworzonych. Jest wnioskiem teologicznym, że żaden Czł., który dysponuje możliwością używania rozumu nie może bez własnej winy pozostawać przez całe życie w zupełnej niewiedzy o istnieniu B.

Istnieje możliwość poznania naturalnego B.:

  • Możność metafizyczna, zachodzi tam, gdzie nie ma sprzeczności;

  • Możność rzeczowa, fizyczna ma miejsce tam, gdzie coś nie przekracza możliwości fizycznych bytu.

Klasyczne dowody – 5 dróg Św. Tomasza.

Jak zatem wytłumaczyć istnienie ateizmu? Istnieje ateizm negatywny – prosta niewiedza o B.;

Ateizm pozytywny – pozytywnie uświadomione zaprzeczenie B.

Jest dogmatem, że istnieje poznanie B. przez wiarę.

Droga poznania przez rozum oraz przez wiarę nie są sprzeczne.

Ks. Różycki. Wiedza to poznanie rozumowe, oczywiste, a wiara to uznanie prawdy nie oczywistej. Poznanie B. przez rozum różni się od poznania wiary przedmiotem formalnym. P.F. wiedzy będzie oczywistość wynikania. Tą drogą dojdziemy do poznania B. jako Stwórcy natury. P.F. wiary nadprzyrodzonej będzie powaga Objawienia B. wiara n. prowadzi do poznania i uznania szerszych danych o B. B- Ojcem, Zbawicielem, Dawcą Łask, B. Objawienia. Wiedza o B. obejmuje wąski zakres wiadomości o Nim. Wiara oparta na łasce niesie pewność B. nieomylności. B- życie , który daje nam uczestnictwo w Swoim życiu, który nas szuka, pragnie, nam się udziela.

Jest dogmatem, że bezpośrednie oddanie B. przekracza naturalne możliwości Czł.

B. wiary objawia się nam jako miłujący nas Ojciec a przez Ch. Jako brat. B. wiary ukazuje się nam jako wartość szersza i nieskończenie większa niż to, co umysł ludzki może sobie o Nim wyobrazić. Kiedyś poznamy B. w większym stopniu. Naturalnym następstwem poznania B. musi być pokora. Konieczne jest uświadomienie sobie różnicy między B. a Czł., uczy pokory, która jest niezbędna, by Go ujrzeć twarzą w twarz.

Podobne prace

Do góry