Ocena brak

Źródła oraz kierunki rozwoju zarządzania strategicznego

Autor /max Dodano /22.03.2011

Jak już wspomniałem zarządzanie strategiczne, jako wyodrębniona dyscyplina nauko­wa, powstało dopiero w latach 50. obecnego stulecia. Źródła tej nauki są jednak bardzo bo­gate! Już w starożytnych Atenach stratedzy byli odpowiedzialni za prowadzenie wojen pod okiem najwyższych urzędników państwa. Jednak w czasach nowożytnych dopiero wojny na­po­leońskie przyniosły konkretny rozdział pomiędzy planowaniem strategii a prowadzeniem samej bitwy. Jednak nadal wojna była uważana za jedną z form polityki zagranicznej pań­stwa, podporządkowaną osiąganiu celów politycznych.

Warto przy tym zaznaczyć, że w terminologii wojskowej strategie oznaczają ogólny kierunek rozwoju armii, natomiast taktyka odnosi się do zachowania dowództwa wynikającego z konkretnej sytuacji w danej chwili na polu bitwy.

W latach 50. wielkie przedsiębiorstwa amerykańskie szukały podstaw rozwoju stra­tegii rynkowych w wojskowych teoriach prowadzenia wojen. Dlatego obecnie nikogo nie dziwią takie pojęcia jak: wojna cenowa czy kampania promocyjna. Obserwuje się także pewne analogie pomiędzy działaniami związanymi z prowadzeniem wojny i przedsiębior­stwa: analiza wzajemnych sił wewnętrznych (zasoby organizacyjne, przewaga konkuren­cyjna), sytuacja w terenie (pozycja, usytuowanie konkurencyjne) czy wreszcie dowodzenie, manewry taktyczne (kierowanie).

Na początku rozwoju produkcji masowej rozwój i wzrost firmy nie wymagał podej­mowania skomplikowanych działań strategicznych. Panował wtedy rynek producenta. Oto­czenie ekonomiczne było raczej ustabilizowane. Postęp techniczny, społeczny i gospodarczy spowodował gwałtowne zmiany tegoż otoczenia, które, jak zaznaczyłem wcześniej, jest obecnie mało przewidywalne, niepewne i złożone. W wyniku wspomnianych zmian przedsię­biorstwa zgłosiły zapotrzebowanie na naukowe wsparcie odnośnie planowania swojego roz­woju. Dlatego wykształciła się nowa dyscyplina - zarządzanie strategiczne. Nauka ta ma cha­rakter typowo interdyscyplinarny. Opiera się przede wszystkim na ekonomii, teorii zarządza­nia i organizacji oraz cybernetyce. Czerpie też z wielu innych dziedzin, takich jak nauki spo­łeczne czy historia. Zarządzanie strategiczne zapożyczyło od ww. dyscyplin bazę teoretyczno - metodologiczną, co oznacza, że posługuje się ich twierdzeniami, pojęciami, teoriami i meto­dami.

Podobne prace

Do góry