Ocena brak

Żółw śródziemnomorski

Autor /Bill Dodano /12.01.2012

Rodzina żółwie lądowe (Testudinidae)

Wygląd: bardzo podobny do żółwia greckiego, z którym jest często mylony, również ze względu na swą naukową nazwę gatunkową (graeca znaczy grecki). Poprawne rozróżnienie obu tych blisko spokrewnionych gatunków umożliwiają następujące cechy: u żółwia śródziemnomorskiego tarczka nadogonowa jest jednolita, nie podzielona podłużnym wgłębieniem na 2 części, ogon nie jest zakończony rogowym kolcem, natomiast pokryty licznymi małymi łuskami, a na tylnej stronie ud tylnych nóg, przy nasadzie ogona, znajdują się wydatne, stożkowate zrogowace-nia, mogące kojarzyć się z ostrogami.

Przy oznaczaniu najlepiej jest uwzględnić wszystkie wymienione cechy. Niekiedy może się bowiem zdarzyć, że również u tego żółwia płytka nadogonowa jest podzielona na 2 części. Żółw śródziemnomorski odznacza się ponadto wyraźnie większymi łuskami na przedniej stronie przednich nóg i nieco gładszym pancerzem. Cechy te przy oznaczaniu pojedynczego osobnika, bez możliwości porównania z pokrewnym gatunkiem, są jednak mniej przydatne. Długość pancerza wynosi przeciętnie około 20 cm, niekiedy jest większa.  

Występowanie: areał rozprzestrzenienia żółwia śródziemnomorskiego jest silnie porozrywany. Gatunek ten występuje w południowej części Półwyspu Iberyjskiego, na Balearach, wybrzeżu Sardynii, południu Półwyspu Apenińskiego i na Sycylii, a także we wschodniej i południowo-wschodniej Grecji oraz w Bułgarii, a wzdłuż wybrzeża Morza Czarnego dociera aż do leżącego na terenie Rumunii ujścia Dunaju. Ponadto żyje w północnej Afryce, Azji Mniejszej i na Bliskim Wschodzie po Iran. We Włoszech i na Półwyspie Bałkańskim jego zasięg pokrywa się z areałem występowania żółwia greckiego.

Środowisko: suche tereny trawiaste o charakterze stepowym z zaroślami oraz pojedynczymi krzewami i drzewami, półpustynie i suche zbocza lub widne lasy górskie do wysokości około 1500 m n.p.m. Jest równie mało wybredny jak żółw grecki, ale chętniej wybiera tereny piaszczyste. Niekiedy spotykany jest również w ogrodach i na polach.

Tryb życia: po zakończeniu snu zimowego, który trwa od października do marca lub początku kwietnia, żółwie śródziemnomorskie są szczególnie aktywne i poszukują partnerów. Rankami wygrzewają się na silnie nasłonecznionych miejscach, natomiast w najbardziej upalnej porze dnia przebywają w cieniu lub półcieniu. Podobnie jak żółwie greckie dobrze wspinają się po zboczach i zręcznie przeciskają się przez szczeliny skalne oraz zbity gąszcz roślinności.

Rozród: okres godowy ma miejsce w kwietniu lub maju, wkrótce po obudzeniu się żółwi ze snu zimowego. Samica wykopuje na dobrze nasłonecznionym miejscu w pulchnej, luźnej ziemi jamkę głębokości co najmniej 10 cm. Składa do niej 2-7 wyraźnie wydłużonych jaj. Jeśli zostaną złożone w czerwcu, wówczas młode wylęgają się z nich we wrześniu. Długość ich karapaksu wynosi około 3,5 cm. Wkrótce po wylęgu zakopują się w sypkiej, piaszczystej ziemi i w takich kryjówkach zimują.

Pokarm: głównie pędy i liście niskich roślin, ale także kwiaty, a ponadto w niewielkich ilościach ślimaki, owady, a nawet padlina.

Uwagi: w Europie występują dwa podgatunki żółwia śródziemnomorskiego. Pierwszy z nich, T. g. graeca z żółtym wierzchem głowy, żyje w południowej Hiszpanii i w północnej Afryce od Maroka do Libii. Drugi podgatunek, T. g. ibera, zamieszkuje Półwysep Bałkański, Kaukaz i Bliski Wschód. Ma on czarniawy wierzch głowy i wyraźne, ciemne, ułożone w 5-6 podłużnych rzędach łuski na przednich nogach. Ograniczony i porozrywany (w każdym razie w Europie) zasięg żółwia śródziemnomorskiego, a ponadto jego niska płodność i nadmierne odławianie oraz przekształcanie zamieszkiwanych przez niego środowisk, powoduje, że gatunek ten jest w coraz większym stopniu zagrożony. W państwach należących do Unii Europejskiej handel tymi żółwiami jest zabroniony na mocy przepisów o gatunkowej ochronie zwierząt.

Podobne prace

Do góry