Ocena brak

Żółw błotny

Autor /Bill Dodano /12.01.2012

Rodzina żółwie błotne (Emydidae)  

Wygląd: doskonale pływający żółw. Od żółwi lądowych różni się silnie grzbieto-brzusznie spłaszczonym pancerzem; od podobnego słodkowodnego żółwia kaspijskiego - ciemniejszym, zwykle czarniawym lub ciemnobrązowym ubarwieniem karapaksu. Jego głowa i szyja pokryte są licznymi, małymi kropkami, cętkami lub krótkimi smużkami. Podobny rysunek, choć może nieco mniej rzucający się w oczy, znajduje się również na nogach i pancerzu, zwłaszcza na jego brzusznych tarczach. Żółw błotny nie ma także tarczy pachwinowej. Pancerz ma zarys owalny, z lekkim rozszerzeniem w tylnej części. U młodych osobników występuje jeszcze podłużny kil na karapaksie, u starszych go brak. Długość pancerza nie przekracza zwykle 20 cm, ale spotykane są również żółwie błotne o karapaksie długości 30 cm. Pancerz, choć twardy, jest częściowo ruchomy, nawet u starych osobników, dzięki zawiasowemu połączeniu przedniej i tylnej części plastronu (połączenia takiego brak u żółwia kaspijskiego).

Pancerz młodych żółwi błotnych jest bardziej miękki, zwłaszcza po stronie brzusznej. Świeżo wylęgnięte żółwie błotne mają długość około 2 cm; ich pancerze są bardziej okrągłe przez co ogony sprawiają wrażenie dłuższych niż u osobników dorosłych, u których część ogona wystająca spod pancerza nie przekracza połowy jego długości. Ogon samca jest dłuższy od ogona samicy tej samej wielkości. Jasny plastron pokryty nieregularnymi ciemnymi plamami, może jednak być również czarny. Takie plastrony spotykane są najczęściej u żółwi błotnych występujących na południu Europy. Samce od samic można odróżnić po barwie tęczówki: u samców jest zwykle pomarańczowa, podczas gdy u samic żółta, często z wyraźnym czarnym rysunkiem krzyża.

Występowanie: rozprzestrzeniony od Półwyspu Iberyjskiego przez całą południową Europę i środkową Azję aż do Jeziora Aralskie-go. Zasiedla także południową połowę Francji oraz znaczną część środkowej Europy, sięgając po wybrzeże Bałtyku. W Alpach nie występuje; na położone na północ od nich stanowiska został prawdopodobnie wprowadzony przez człowieka. Żółw błotny żyje również w pn.-zach. Afryce. W Polsce na wyspowych, reliktowych stanowiskach, pod ochroną.

Środowisko: wody stojące o mulistym dnie i obfitej roślinności, najchętniej spokojne, leśne stawy i starorzecza. W południowej Europie także kamieniste górskie potoki i słonawe zalewy.

Tryb życia: chętnie i długo wygrzewa się w promieniach słonecznych na brzegu lub w odpowiednim miejscu w wodzie. W razie niebezpieczeństwa szybko nurkuje. Doskonale pływa i może długo przebywać pod wodą. W październiku zapada w sen zimowy, który trwa do marca lub kwietnia; w tych częściach jego zasięgu, w których panują latem bardzo wysokie temperatury, może również zapadać w sen letni. Aktywny jest głównie rano i wieczorem.

Rozród: okres godowy przypada na maj. Samice składają jaja w czerwcu i na początku lipca do jam samodzielnie wykopanych na brzegu. Młnde często wylęgają się dopiero na wiosnę następnego roku. Nie jest pewne, czy w północnej części swego zasięgu żółw błotny jest w stanie skutecznie się rozmnażać.

Pokarm: w przeciwieństwie do żółwi lądowych żółw błotny żywi się prawie wyłącznie pokarmem zwierzęcym. Łowi małe ryby, żaby, ską-poszczety, ślimaki, skorupiaki i owady.

Podobne prace

Do góry