Ocena brak

Żmija żebrowana

Autor /Mustafa000000 Dodano /12.01.2012

Rodzina żmijowate (Viperidae)

Wygląd: średniej wielkości żmija o trójkątnej głowie wyraźnie odgraniczonej szyją od tułowia, żółtych lub brązowych oczach z pionowo ustawioną źrenicą, lekko wygiętym pysku, kilowatych łuskach i krótkim ogonie. Podstawowe ubarwienie może być jasnoszare, szarobrązowe, żółtawe, brązowe lub czerwonawe. Barwny wzór składa się przeważnie z ciemnych, przemiennie ułożonych, poprzecznych plam. Niekiedy tworzą one również zygzakowatą lub falistą wstęgę, która jest często poprzerywana lub rozpada się miejscami na oddzielne plamy. Znajdujące się na bokach ciała plamy mogą być mniejsze lub większe, wyraźne lub matowe. Ubarwienie brzucha zmienia się od szarożółtawego doczarniawego; może być on przyciemniony lub plamkowany. Całkowita długość ciała 65-70 cm.

Występowanie: północno-wschodnia Hiszpania, Francja (poza jej częścią północno-zacho-dnią), Włochy z Sycylią, Elba, Monte Christo, Szwajcaria i południowy Szwarcwald.  

Środowisko: przede wszystkim suche, nasłonecznione stanowiska. Występuje często w zaroślach rosnących na skarpach i kamienistych stokach. W niektórych rejonach przebywa również w bardziej wilgotnych miejscach. W górach sięga do wysokości 2500 m n.p.m, miejscami także do 3000 m n.p.m.

Tryb życia: żmija żebrowana opuszcza swoją kryjówkę bardzo wczesnym rankiem, gdy jeszcze jest zimno. Poszukuje słonecznego stanowiska, na którym zwija się ciasno lub spoczywa w luźnych splotach.

Przy temperaturze powietrza + 4CC i własnej ciepłocie ciała 15C może ją podnieść w czasie godzinnej kąpieli słonecznej do 29:C. Szczególnie wczesną wiosną, po zimowym spoczynku i wówczas, gdy temperatura powietrza podnosi się bardzo wolno, żmija często godzinami rozgrzewa się na słońcu. Jeśli korzystne do kąpieli słonecznej stanowisko nagrzeje się (optymalna ciepłota ciała żmii żebrowanej wynosi 37 C), żmija szuka cienistego miejsca, wraca do swojej kryjówki lub penetruje okolicę. Jeśli znajdzie się w cieniu przy niskiej temperaturze otoczenia, to ciepłota jej ciała szybko spada i musi szukać wtedy nasłonecznionego miejsca, by się odpowiednio rozgrzać. Aby ugasić pragnienie, żmija opuszcza swoją kryjówkę (szczególnie latem) często przed wschodem słońca. Nie osiągnąwszy jeszcze właściwej ciepłoty ciała, pełznie powoli i niezdarnie w poszukiwaniu kropel rosy.

Zwierzęta, które mogą być jej zdobyczą, odkrywa przypadkowo lub wyszukuje podczas penetrowania zasiedlanego przez nią środowiska. Przeszukuje wówczas także nory i rozmaite szczeliny. Po ukąszeniu ofiary żmija odczekuje pewien czas, po czym rusza na jej poszukiwanie. Wykorzystuje do tego celu dobrze rozwinięty zmysł powonienia (patrz ż. zygzakowata). Zdobycz połyka przeważnie od strony głowy. W okresie rozrodczym bardzo aktywnie przeszukujące okolicę samce nie pobierają w ogóle pokarmu lub bardzo niewiele. Żmije nie jedzą również przez pewien czas przed zbliżającą się linką, którą zapowiada zmatowienie ubarwienia i zmętnienie oczu. Wczesną wiosną z ukryć zimowych na powierzchnię pierwsze wychodzą samce, a w 10-14 dni później samice.

Rozród: kopulacja odbywa się głównie w maju. Cykl rozrodczy samic żmii żebrowanej nie jest dobrze poznany. Żmije żebrowane na większej części swojego obszaru rozsiedlenia rozradzają się corocznie. W sierpniu lub we wrześniu samica rodzi przeważnie 4-15 młodych (patrz ż. zygzakowata). Często we wrześniu lub na początku października u żmii żebrowanej występuje ponownie aktywność rozrodcza, która wkrótce wygasa.

Pokarm: poluje przede wszystkim na niewielkie ssaki (głównie na polnika i nornika burego), rzadziej na jaszczurki i małe ptaki.

Podobne prace

Do góry