Ocena brak

Żmija nosoroga

Autor /Mustafa000000 Dodano /12.01.2012

Rodzina żmijowate (Viperidae)

Wygląd: krępa żmija o trójkątnej lub ser-cowatej głowie wyraźnie odgraniczonej szyją od tułowia i dobrze widocznym, charakterystycznym miękkim wyrostku na pysku. Oczy mają pionowo ustawioną źrenicę, łuski wyraźny kil, ogon jest krótki. Ubarwienie bardzo zmienne - może być białawoszare, jasno-lub ciemnoszare, żółte, oliwkowozielone, brązowawe bądź ceglastoczerwone. Barwny wzór tworzy wąska lub szeroka, zygzakowata względnie falista wstęga, która może być jasno- lub ciemnoszara, brązowawa w rozmaitych odcieniach, jak również ceglasto- bądź winnoczerwona, a nawet głęboko czarna.

Boki ciała, zwłaszcza samców, pokrywają ciemne barwy w kolorze wstęgi grzbietowej. Brzuch jest szary, szarożółty, czerwonawoszary lub czarniawy, z delikatnym deseniem lub bez niego. Koniec ogona może być bladozielony, żółty, pomarańczowy względnie ceglastoczer-wony. Bardziej kontrastowo ubarwione samce, mają przeważnie na głowie wyraźny, ale bardzo zmienny rysunek. Całkowita długość ciała 70-80 cm, pojedyncze okazy do 110 cm; formy żyjące na wyspach nie są z reguły dłuższe niż 40-50 cm.

Występowanie: od północnych Włoch, Styrii i Karyntii w Austrii przez Bałkany po Azję Mniejszą, Syrię i Zakaukazie.  

Środowisko: kamienne hałdy, wychodnie skalne i większe kopce kamieni w widnych lasach liściastych. Żmija nosoroga sięga w górach do wysokości 2000 m n.p.m.

Tryb życia: żmija nosoroga jest aktywna w ciągu dnia i o zmroku. Wczesnym rankiem ciasno zwinięta lub ułożona w luźnych splotach grzeje się cierpliwie w palących promieniach słońca, a gdy upał stanie się zbyt duży przenosi się w miejsce półcieniste. Porusza się bardzo powoli, ale w razie niebezpieczeństwa szybko ucieka. Przeważnie kryje się wówczas prędko w swojej kryjówce.

Jeśli jej się to nie uda, syczy głośno, trochę nadyma się, wygina uniesioną przednią część ciała i kąsa. Na zimowanie żmija ta wybiera z reguły głębokie na kilka metrów, suche szczeliny w skałach. W szczególnie korzystnych zimowiskach kryje się niekiedy również większa liczba żmij, nierzadko wspólnie z połozem stepowym i p. kaspijskim. W jednej z takich kryjówek zimowych znaleziono 1100 żmij. Jeśli temperatura przez dłuższy czas utrzymuje się około zera, to zimujące węże giną.

Pokarm: większe żmije nosorogie żywią się drobnymi ssakami, ale łowią również jaszczurki i ptaki. Młode żmije polują głównie na małe jaszczurki.

Wrogowie: poza ssakami, takimi jak jeż, kuny i dzik, na żmiję nosorogą polują ptaki (czaple, kruki i ptaki drapieżne), a także niektóre gady, np. żółtopuzik bałkański i połoz kaspijski.

Uwagi: dawniej za każdą zabitą żmiję nosorogą w wielu krajach bałkańskich wypłacano premię. Obecnie przeszukuje się systematycznie całe duże obszary, jak również miejsca zimowania, by odłowione zwierzęta wykorzystać w przemyśle farmaceutycznym. W celu zapobieżenia rzekomej „pladze wężów" miejscami w krajach byłej Jugosławii zaaklimatyzowano wężożerną mangustę egipską i man-gustę mungo. Ukąszenie żmii nosorogiej jest niebezpieczne, ale dla człowieka tylko bardzo rzadko może być śmiertelne.

Po ukąszeniu przez tego jadowitego węża często dochodzi do silnego krwotoku w tkankach podskórnych i narządach wewnętrznych. Towarzyszą mu przyśpieszone bicie serca, ból i zawroty głowy, uczucie osłabienia, wymioty i bóle brzucha. Nierzadko następuje ustanie krążenia. Podanie w odpowiednim czasie surowicy wkrótce powoduje ustąpienie dolegliwości.

Podobne prace

Do góry