Ocena brak

Żmija łąkowa

Autor /Mustafa000000 Dodano /12.01.2012

Rodzina żmijowate (Viperidae)

Wygląd: mała, krępa żmija o płaskiej głowie niewyraźnie odgraniczonej szyją od tułowia, oczach z pionowo ustawioną źrenicą, kilowa-tych łuskach i krótkim ogonie. Ubarwienie strony grzbietowej zmienia się we wszystkich odcieniach szarości i brązu; wzór barwny tworzy umiarkowanej szerokości brązowy lub czarnobrązowy, falisty pas czarno obwiedziony, oraz duże, ciemne plamy na bokach. Wierzch głowy jest przeważnie pokryty wyraźnym rysunkiem, a jasno- lub ciemnoszary, nierzadko również czarniawy lub czerwonawy brzuch - cętkowany. Całkowita długość ciała 40-50 cm, wyjątkowo do 60 cm.

Występowanie: od środkowej Europy po środkową Azję, jak również w Azji Mniejszej i północno-zachodnim Iranie. Zasięg tej żmii w Europie jest porozrywany, czyli ma dysjunktywny charakter. Żmija łąkowa żyje w południowej Francji, środkowych Włoszech, Dolnej Austrii, na Węgrzech, w krajach byłej Jugosławii, Albanii, Rumunii i Bułgarii.

Środowisko: na obszarze Europy żmija łąkowa zasiedla przede wszyskim góry, w których sięga do wysokości 2000 m n.p.m. Żyje na silnie nasłonecznionych stanowiskach, na murawach rosnących na kamienistych zboczach, w rzadkich zaroślach na terenach pagórkowatych i na łąkach z licznymi podziemnymi chodnikami drobnych gryzoni. We wschodniej części obszaru rozsiedlenia występuje miejscami również w wyższych położeniach górskich, ale przede wszystkim na stepach.  

Tryb życia: aktywna w ciągu dnia żmija łąkowa prowadzi bardzo skryty tryb życia, przez co trudno ją obserwować. Chętnie wygrzewa się na słońcu na pochylonych roślinach, kretowiskach lub na innych odpowiednio wyniesionych ponad poziom gruntu miejscach, przeważnie w pobliżu otworu mysiej nory, pochylonego głazu lub innej kryjówki. Jest bardzo płochliwa i błyskawicznie chowa się, gdy tylko wyczuje najmniejsze drgania ziemi, nawet z odległości wielu metrów, Żmija łąkowa kończy zimowanie na przełomie marca i kwietnia. Zaraz potem linieje i przystępuje do rozrodu. Swoje ofiary zabija lub paraliżuje słabym jadem względnie unieruchamia splotami ciała.

Rozród: we wrześniu samica rodzi przeważnie 4-6, rzadziej 8-15 młodych. Po porodzie jest chuda i pomarszczona; musi teraz intensywnie żerować, by osiągnąć odpowiednią masę ciała zapewniającą jej przetrwanie zimy. Jeśli jej się to nie uda ze względu na szczupłość zasobów pożywienia, dłuższe okresy niesprzyjającej pogody lub z innych przyczyn, to szanse przeżycia zimy ma niewielkie.

Pokarm: żmija łąkowa żywi się głównie większymi owadami, takimi jak świerszcze i sza-rańczaki; zjada jednak również jaszczurki i w szczególnych przypadkach małe gryzonie. W odróżnieniu od innych żmij europejskich, których posiłki złożone z niedużej liczby ofiar rozdzielają dłużej trwające przerwy, ż. łąkowa musi, aby nasycić się, zjeść odpowiednio dużą liczbę owadów (w żołądku jednej żmii znaleziono 100 ciasno upakowanych szarańcza-ków). Jaszczurki i niewielkie gryzonie łowi przede wszystkim wiosną, gdy brak owadów.

Uwagi: Bonaparte - autor nazwy naukowej tej żmii nadał ją dla uczczenia hrabiego Orsini, jej odkrywcy w Abruzzach. Jest ona najmniej jadowitą spośród europejskij żmij i właściwie człowiekowi nie grozi z jej strony poważne niebezpieczeństwo. Podobnie jak żmija zygzakowata, z którą w wielu miejscach wspólnie występuje, przez rozpostarcie żeber na boki może się rozpłaszczyć na podłożu. Czyni to przeważnie wówczas, gdy przy niskiej temperaturze otoczenia rozgrzewa się na słońcu. W wielu okolicach ż. łąkowa stała się bardzo rzadka i objęto ją ochroną.

Za zagrożenie jej istnienia nie są odpowiedzialni wrogowie naturalni, lecz człowiek. Przez rabunkowe odłowy do hodowli terrarys-tycznych i postępujące niszczenie właściwych dla niej środowisk (osuszanie łąk, nadmierny wypas itd.) zmniejsza się liczebność tego gatunku, występującego przecież już i tak na reliktowych, bardzo nielicznych stanowiskach.

Podobne prace

Do góry