Ocena brak

Zmienność płatowatości wątroby

Autor /kaylen Dodano /10.01.2012

Niekiedy zmienne szczeliny boczne (fissurae laterales) wcinają się bocznie w obręb płata prawego oraz lewego i mogą je częściowo dzielić na poszczególne części. Są to odmiany pierwotne, które odzwierciedlają wcześniejsze stadia filogenetyczne. Jeszcze u małp występują stale szczeliny boczne prawa i lewa, tak że odróżniamy z każdej strony płat boczny i płat przyśrodkowy; ze zlania się ich powstały płaty: prawy, lewy i czworoboczny. Wyrostek brodawkowy i ogoniasty stanowiły dwa oddzielne płaty.

U człowieka szczeliny boczne występują tylko jako odmiany w bardzo różnym stopniu rozwoju, częściej po stronie prawej niż lewej. Zwykle natomiast tylko na podstawie obrazu rozgałęzień naczyń w miąższu wątroby można określić granice pierwotnej płatowatości.

Wielkość płata lewego, który zazwyczaj sięga do linii sutkowej lewej, jest bardzo zmienna. U noworodka płat ten wypełnia jeszcze prawie całe podżebrze lewe. Jeżeli w wieku dziecięcym nie ulega on redukcji silniejszej niż zazwyczaj, może sięgać aż do śledziony. Pozostaje on wtedy tak duży, że również u dorosłego wątroba zachowuje swój kształt obustronnie symetryczny. Zwykle jednak płat lewy ulega uwstecznieniu; jego lewy, górny koniec występuje w postaci płytki łącznotkankowej, zwanej przy-czepkiem włóknistym (appendix fibrosa), w którym zanikła właściwa tkanka gruczołowa, a zachowały się tylko przewody żółciowe, tzw*. naczynia zbaczające (vasa aberrantia hepatis).

Oprócz wyżej wspomnianych szczelin atawistycznych, tzw. «szczelin małpich», występujących z reguły u małp, nierzadko zdarzają się szczeliny, które nie mają odpowiedników w świecie zwierzęcym. Powstawać one mogą w ciągu rozwoju jako «fałdy przestrzenne wtedy, kiedy wątroba rośnie szybciej od otoczenia i powierzchnia jej odpowiednio się fałduje. Najgłębsze fałdy nie wyrównują się i zachowują się w postaci wcięć lub szczelin wysłanych błoną surowiczą; u dorosłego nie zawsze dają się one odróżnić od szczelin małpich.

Do rzadkich odmian należą, niezależnie od narządu głównego, zupełnie oddzielne części wątroby, tzw. wątroby dodatkowe. Dziś już również do rzadkich odmian należy zmiana kształtu wątroby pod wpływem silnego sznurowania tułowia; odmiana ta (wątroba gorsetowata) często łączy się z odpowiednim przewężeniem żołądka. W swej typowej postaci wątroba gorsetowata jest wysoka i wąska; dolna granica przebiega stromo; płat prawy ma płytszą lub głębszą pierścieniowatą bruzdę i może sięgać aż do dołu biodrowego prawego.

Podobne prace

Do góry