Ocena brak

Zmienność oddziaływań różnych rodzajów wiedzy w procesie innowacyjnym

Autor /piegus Dodano /06.05.2014

W procesie uczenia się dochodzi do łączenia się różnych rodzajów wiedzy, w tym wiedzy nieartykułowanej i wiedzy skodyfikowanej, oraz do ich przyswajania przez sieci organizacyjne. Proces ten dokonuje się z reguły małymi krokami. Stopniowo jednak baza wiedzy powiększa się i modyfikują się korzystające z niej systemy operacyjne. Zasób tej wiedzy jest następnie zwiększany przez doświadczenia praktyczne zdobyte przy zastosowaniu zmodyfikowanych systemów operacyjnych. Z czasem jednak posiadana baza wiedzy może się okazać niewystarczająca do adaptacji radykalnych innowacji. Jeśli zwiększanie się zasobu wiedzy następuje zbyt wolno, sieci organizacyjne zasklepiają się w swej strukturze, powstają przeszkody w przyswajaniu radykalnych innowacji, gdyż te wymagają otwarcia na otoczenie zewnętrzne i przyswajania dyfundujących informacji naukowych.

Transmisja wriedzy i jej przyswajanie w środowisku innowacyjnym dokonują się wskutek działania następujących mechanizmów* (Kccble i Wilkinson 1999): 1) interakcji między dostawcami a konsumentami oraz między wytwórcami a użytkownikami środków produkcji; 2) formalnej i nieformalnej współpracy między przedsiębiorstwami w poszczególnych sektorach gospodarki; 3) mobilności pracowników między przedsiębiorstwami, której sprzyja istnienie lokalnego rynku pracy wysoko wykwalifikowanej; 4) wyłanianie się nowych firm z istniejących firm, wyższych uczelni i publicznych instytutów badawczych.

Rozwój wiedzy i jej wdrożeń jest procesem, w którym wzajemnie oddziałują na siebie wiedza nieartykułowana i artykułowana. Oddziaływanie to zmienia się w swym przebiegu i przejawia się w postaci cyklu składającego się z czterech etapów.

Etap pierwszy jest okresem budowania wspólnych wartości, norm i przyswajania wiedzy technicznej. Podzielanie wspólnych wartości, norm i ocen techniki, którą zamierza się zastosować, jest warunkiem niezbędnym do tego, aby uczestnicy procesu mogli się komunikować i osiągać porozumienie.

W drugim etapie podmioty reprezentujące różną i uzupełniającą się wiedzę łączą się i poszukują wspólnej idei, którą można by owocnie uprzedmiotowić w postaci nowego produktu lub procesu technologicznego. Na tym etapie zachodzi wzajemne zapladnianic myśli między podmiotami reprezentującymi naukę, technologię, organizację produkcji, marketing i finanse. Ten zbiorowy wysiłek może być owocny wtedy, kiedy wkład każdego podmiotu jest zrozumiały dla pozostałych podmiotów. Jest to możliwe dzięki wcześniejszemu opanowaniu wspólnej wiedzy nieartykułowanej, co pozwala zaangażowanym podmiotom na formułowanie i rozwiązywanie problemów technicznych.

Trzeci etap procesu to artykułowanie przez podmioty początkowych pomysłów nowych przedsięwzięć i dyskusje na te tematy, prowadzące do wiedzy zmodyfikowanej i zrozumiałej wewnątrz grupy. Modyfikacja powinna zmierzać do łatwiejszego powiązania nowej wiedzy z odpowiednimi nowymi technologiami w procesie budowy prototypów, które są następnie poddawane próbom.

W czwartym etapie nowy produkt lub nowa technologia przechodzi do procesu produkcyjnego. Z tą chwilą wiedza, która dała początek nowym umiejętnościom i w fazie inicjowania nowych przedsięwzięć była wiedzą artykułowaną, staje się w procesie produkcji wiedzą coraz bardziej nieartykułowaną. Jej gromadzenie się tworzy bazę dla nowej wiedzy, rozwijającej się w trakcie uczenia się przez działanie i stopniowe ulepszenia techniczne.

Innowacje są więc procesem dynamicznym i cyklicznym, w trakcie którego zachodzą wzajemne oddziaływania między informacjami, wiedzą skodyfikowaną, wiedzą nieartykułowaną oraz osiągniętymi na ich podstawie umiejętnościami. Wiedza nieartykułowana i nabywane umiejętności mają specyficzny, lokalny charakter. Wskutek tego informacje zaczerpnięte z zewnątrz muszą być tak przeformułowane, aby mogły być czytelne wewnątrz danej grupy i danego systemu uczenia się. Takie przekształcanie jest możliwe tylko w przypadku informacji zmieniających się powoli, natomiast nie jest możliwe wtedy, kiedy chodzi o absorpcję radykalnie zmienionej wiedzy skodyfikowanej. Wówczas bowiem niezbędny jest rozwój nowej lub modyfikacja istniejącej wiedzy nieartykułowanej. Nowa lub zmodyfikowana wiedza nieartykułowana sprzyja absorpcji radykalnie zmienionej wiedzy skodyfikowanej, a następnie nabywaniu umiejętności praktycznych. Absorpcja zmian jest ułatwiona, gdy wiedza nieartykułowana jest znana i podzielana przez twórców nowej wiedzy, którzy mogą dzięki temu nadawać jej łatwiej przyswajalną interpretację sprzyjającą wdrożeniom.

 

Podobne prace

Do góry