Ocena brak

Zmiany zwyrodnieniowe stawu biodrowego

Autor /grubaska Dodano /18.12.2012

Najczęstszą przyczyną są: a) zaburzenia rozwojowe powodujące niezborność stawu (dysplazja), b) niepełna zborność po zachowawczym i operacyjnym leczeniu wrodzonego zwichnięcia, c) zniekształcenia po jałowej martwicy głowy kości udowej, d) złuszczenie nasady głowy kości udowej, e) przebyte procesy zapalne swoiste, nieswoiste i odczynowe, f) zniekształcenia pourazowe i inne.

Objawy kliniczne to stopniowo narastająca bolesność stawu biodrowego i kolanowego, zmniejszanie się wyprostu i skręcania do wewnątrz, utykanie w. czasie chodzenia, narastający przykurcz w przywiedzeniu, rotacji zewnętrznej i zgięciu, a w związku z tym stopniowe czynnościowe skracanie się kończyny. Ustawienie takie zmniejsza coraz bardziej powierzchnię podparcia gło- wy kości udowej w panewce, zwiększa siły nacisku i przyspiesza procesy zwyrodnieniowe. Obustronne zmiany mogą uniemożliwić poruszanie się z powodu dużych bólów i przykurczu stawów.

Coxarthrosis należy różnicować we wczesnych okresach z gruźlicą, gośćcem pierwotnie przewlekłym, zesztywniającym zapaleniem kręgosłupa. Decyduje całość obrazu klinicznego, laboratoryjnego i radiologicznego.

Profilaktyka polega na dokładnym wyleczeniu wrodzonych i rozwojowych wad stawu już w okresie dziecięcym, bądź na całkowitym wyleczeniu procesów zapalnych z pozostawieniem fizjologicznego zakresu ruchów.

Jeżeli staw zbudowany jest prawidłowo (np. w coxarthrosis primaria), na-rastanie zmian zwyrodnieniowych można zahamować lub opóźnić utrzymując chrząstkę stawową w dobrym stanie czynnościowym drogą ćwiczeń ruchowych, zwłaszcza w odciążeniu (pływanie, rower, ćwiczenia w leżeniu), unikając przeciążeń stawu (np. dźwigania ciężarów, chodzenia po schodach) i okresowo stosując fizykoterapię i leczenie balneologiczno-sanatoryjne.

Natomiast stawy niezborne, odkształcone, leczy się operacyjnie zmierzając do przywrócenia zborności i poprawienia stosunków biomechanicznych stawu osteoto-mią z odpowiednim przemieszczeniem odłamów (dero-tacyjna, dewalgizaćyjna osteotomia Pauwelsa, McMur-raya i in.). Zmniejszenie docisku powierzchni stawowych uzyskuje się wydłużeniem przykurczonych mięśni (operacja Vossa)*. Gdy zmiany zwyrodnieniowe głowy kości udowej są duże, a ruchy ograniczone, u osób przed 50 rokiem życia wykonuje się plastykę stawu (np. z użyciem metalowej interpozycji), a u starszych znajduje zastosowanie endoproteza całego stawu (McKee Farrar, Muller i in.). Szereg lat temu wytwarzano również stawy zastępcze (Gruca, Milch, Charry), wycinając głowę kości udowej i wykonując osteotomię podpórczą. Obecnie zabiegi te są zarzucane, podobnie jak wypierane są uszytywnienia stawu. Odnerwienie stawu jest zabiegiem niefizjologicznym i dlatego nie powinno być wykonywane.

Podobne prace

Do góry