Ocena brak

Zmartwychwstanie i Wniebowstąpienie

Autor /Waclaw123 Dodano /24.04.2011

W tekstach NT wniebowstąpienie stanowi jedno z wywyższeniem Chrystusa na prawicę Ojca. Chrystus, powstając z martwych `zasiadł po prawicy Ojca' i to właśnie stanowi Jego wniebowstąpienie. Kosmiczna sceneria, którą można spotkać w niektórych tekstach NT (np: Ef 4,10; Hbr 6,19-20) powinna być rozumiana w tym sensie, że Zmartwychwstały jest rzeczywiście Panem wywyższonym w królestwie Bożym i uczestniczącym w pełni w chwale Ojca.

Należy w tym miejscu pamiętać, że ten, który ukazuje się apostołom jest zawsze zmartwychwstałym uwielbionym, który wiecznie żyje z Bogiem; niezależnie od tego czy przemawia z niebo (jak w przypadku Szawła), czy ukazuje się w ludzkiej postaci, jak w innych przypadkach.

Także u św. Łukasza wniebowstąpienie, choć wydaje się być odrębne od zmartwychwstania nie zostaje ściśle określone chronologicznie. Raczej jest ukazane jako zakończenie ziemskiego ukazywania się Zmartwychwstałego i początek misji Kościoła w świecie (por. Mk 16,1520).

Wywyższenie na prawicę Ojca nie oznacza przeniesienie do pozaziemskiego nieba, lecz bycie u Boga, znalezienie się w Bożym wymiarze, w Jego chwale. Nie chodzi o oddalenie się od świata, lecz raczej o nowy sposób bycia blisko nas. Obecnie Jezus jest z nami jako Bóg i na sposób Boży.

W tym świetle można właściwie zrozumieć Dz 1 jedyny tekst, w którym określa się czas wniebowstąpienia: mówi się o 40 dniach (Dz 1,3). Chodzi o `czas łaski' (analogia do 40 lat Izraela na pustyni, 40 dni postu Jezusa), który wskazuje na pełnię doświadczenia paschalnego: czas zmysłowego kontaktu z Jezusem skończył się i trzeba głosić Go światu.

Ten tylko zrozumiał kim jest Zmartwychwstały i ten uchwycił zbawcze znaczenie doświadczenia paschalnego,kto, nie tęskniąc za zmysłowym kontaktem z Nim, głosi światu zmartwychwstałego dając o Nim świadectwo przez nowe, zmartwychwstałe życie. W tym sensie Wniebowstąpienie nie stanowi nowego misterium Chrystusa, lecz aspekt wydarzenia paschalnego. Chrystus definitywnie wstąpił na prawicę Ojca a Jego obecność ma być teraz ogłaszana światu przez świadectwo uczniów.

W tym sensie także ukazania się Zmartwychwstałego nie mają innego celu, jak wyjaśnienie uczniom znaczenie tego, co wydarzyło się w zmartwychwstaniu i jakie to ma konsekwencje dla ich życia. Zmartwychwstały, ukazując się przekonuje o rzeczywistości swego zmartwychwstania i wzywa do pokonania wszelkich wątpliwości; budzi wiarę. Apostołowie, mimo iż są naocznymi świadkami, są wezwani do wiary. Ich kontakt ze Zmartwychwstałym nie zwalnia ich z wiary ani na początku, ani potem. Zmartwychwstanie domaga się wiary w Boga życia i w Tego,którego On posłał, Jezusa Chrystusa; bez wiary nie można właściwie pojąć zmartwychwstania.

Przede wszystkim jednak uczniowie mają głosić Zmartwychwstałego światu. Kończąc swoje ukazania posyła On ich, aby głosili Ewangelię wszystkim ludziom. Opowiadanie o wniebowstąpienie zawarte w Dziejach Apostolskich podkreśla, że czas zmysłowego kontaktu z Jezusem skończył się (zakrył go obłok znak bliskości a jednocześnie niedostępności Boga), należy iść i głosić Dobrą Nowinę.

Oczekiwanie na chwalebny powrót Chrystusa ma się charakteryzować nie biernością, lecz świadczeniem o Zmartwychwstałym, aż do końca czasów.

Podobne prace

Do góry