Ocena brak

Złocień właściwy

Autor /Tymon Dodano /13.01.2012

Wygląd: Trwała roślina zielna, do 1 m wysokości, prawie naga, ciemnozielona. Łodyga prosto wzniesiona, pojedyncza lub rozgałęziona. Liście skrętoległe, mocne, łysiejące, grubo ząbkowane do wrębnych, w zarysie języczkowate; dolne na ogonkach, górne siedzące. Koszyczki pojedynczo na końcach łodygi lub na gałęzi bocznej, do 6 cm szerokości, zwracające uwagę wielkością, u nasady z kielichowatą okrywą z dachówkowato ułożonych, ciemniejszych na brzegu łusek. Na brzegu koszyczka przeważnie 20 białych języczkowatych, na szczycie trójzębnych kwiatów żeńskich do 2 cm długości. W centrum koszyczka liczne, ostro pachnące, obupłciowe, złotożółte kwiaty rurkowate. Są one pięciodziałkowe, z pręcikami i zalążnią. Zalążnia zawsze dolna, w kwiatach brzeż-nych - ze zredukowanym organem lotnym w formie koronki. Owoc do 3 mm długości, brunatnawy.

Siedlisko: Masowo na łąkach, na nasypach kolejowych i podobnych siedliskach; w górach aż do piętra alpejskiego.

Rozmieszczenie: Występuje prawie w całej Europie, zawleczony do Ameryki Północnej.

Okres kwitnienia: Od maja do października.  

Zastosowanie: Pędy w młodym stanie mogą być spożywane jako sałata albo, wraz z innymi ziołami, przyrządzane tak jak szpinak.

Uwagi ogólne: W tym gatunku można wyróżnić liczne formy lokalne, które jednak nie wykazują żadnych różnic w zastosowaniu. Złocień jest mało ceniony jako roślina pastewna, ponieważ wypiera bardziej wartościowe rośliny łąkowe, a sam dostarcza gorszej paszy. W wyższych partiach górskich roślina ta ma często czerwony nalot. Dawniej ten gatunek miał pewne znaczenie w medycynie ludowej jako środek przeciwko przeziębieniom i do leczenia ran. Koszyczki mogą być stosowane tak, jak koszyczki rumianku, ale działanie ich jest słabsze.

Podobne prace

Do góry