Ocena brak

Złamania kości przedramienia

Autor /grubaska Dodano /18.12.2012

Złamanie wyrostka łokciowego (I rac tura processus olecrani) powstaje z powodu urazu bezpośredniego (upadek na zgięty łokieć, uderzenie). W złamaniu z przemieszczeniem mimo obrzęku można wyczuć szparę złamania i wielkość przemieszczenia. W złamaniach bez przemieszczenia nie zawsze konieczne jest unieruchomienie, może wystarczyć jedynie oszczędzanie kończyny (temblak). W razie przmieszczenia niezbędne jest operacyjne zespolenie odłamów.

Złamanie wyrostka dziobiastego kości łokciowej (fractura processus coro-noidei) występuje rzadko, zwykle w połączeniu ze zwichnięciem łokcia do tyłu. Nastawienie można uzyskać zgięciem łokcia.

Złamanie głowy i szyjki kości promieniowej (iractura capitis et colH radii) bywa spowodowane urazem bezpośrednim, odwiedzeniem wyprostowanego przedramienia lub towarzyszy innym uszkodzeniom, np. zwichnięciu łokcia. W zależności od siły i mechanizmu urazu dochodzi do: 1) pęknięcia głowy kości promieniowej, 2) złamania brzeżnego, 3) złamania szyjki, 4) złamania głowy z rozkawałkowaniem lub przemieszczeniem. Uszkodzenie przejawia się obrzękiem współmiernym do wielkości uszkodzenia i bolesnością w czasie ruchów obrotowych przedramienia.

Pęknięcia i złamania brzeżne bez przemieszczenia leczy się czynnościowo, tj. bez unieruchomienia (temblak), pozwalając na ruchy czynne po znieczuleniu nowokainą. Przemieszczenia wymagają nastawienia, a następnie krótkotrwałego (do 2 tygodni) unieruchomienia. Brak nastawienia może być wskazaniem do leczenia operacyjnego. Usuwanie złamanej głowy kości promieniowej jest przeciwwskazane, gdyż zaburza funkcje przedramienia i może powodować nadwichnięcie i zwichnięcie stawu promieniowo-łokciowego dalszego.

Nadwichnięcie głowy kości promieniowej (subluxatio capitis radii) zdarza się u małych dzieci między 2 a 4 rokiem życia w wyniku gwałtownego pociągnięcia za rękę, gdy prowadzone dziecko upada. Pociągnięta wzdłuż osi kości głowa wymyka się częściowo z obejmującego ją więzadła obrączkowego. Uszkodzenie jest bolesne. Przedramię ustawia się w wyproście i w supinacji, kończyna zwisa bezwładnie. Odruchowy bezwład może naśladować porażenie nerwów. Zdjęcia rentgenowskie nie wykazują uszkodzeń. Nastawienie uzyskuje się przez zgięcie i nawrócenie przedramienia z równoczesnym naciskiem na głowę kości promieniowej. Kończynę układa się na temblaku.

Złamanie trzonów kości przedramienia powstaje na skutek urazu bezpośredniego lub upadku na rękę. Przemieszczenie jest wypadkową działania siły i kierunku urazu oraz napięcia mięśni. Mały uraz przedramienia u dzieci i młodzieży powoduje złamania podokostnowe ■— bez przemieszczenia lub z niedużym kątowym przemieszczeniem.

Przemieszczenia nastawia się dokładnie dostosowując odłamy, złamania skośne zwykle trzeba zespalać operacyjnie.

Złamanie trzonu kości łokciowej z zwichnięciem głowy promieniowej (Mon-teggia) (Iractura ossis ulnae et luxatio capitis radii). Izolowane złamanie trzonu kości łokciowej następuje pod wpływem urazu bezpośredniego. Przemieszczenie złamania pociąga za sobą zwichnięcie głowy kości promieniowej (złamanie typu Monteggia).

W obrazie klinicznym obok kątowego ustawienia kości łokciowej widoczne jest uwypuklenie przemieszczonej głowy kości promieniowej. Radiogram powinien obejmować całe przedramię wraz ze stawem łokciowym.

Repozycję głowy kości promieniowej umożliwia jedynie anatomiczne nastawienie kości łokciowej. Unieruchomienie w zgięciu trwa 6 tygodni. Brak anatomicznego nastawienia, skośny przebieg szpary złamania, jest wskazaniem do pierwotnego leczenia operacyjnego. Leczenie operacyjne zastarzałych złamań daje gorsze wyniki.

Złamania trzonu kości promieniowej ze zwichnięciem głowy kości łokciowej (Galeazzi) (fiactuia ossis radii cum luxatione capitis ulnae). Przyczyną złamania trzonu kości promieniowej jest najczęściej uraz bezpośredni, rzadziej upadek na przywiedzioną rękę.przemieszczeniem odłamów łączy się zawsze zwichnięcie głowy kości łokciowej (złamanie typu Galeazzi). Przejawia się to wystawaniem głowy kości łokciowej i zwiększoną ruchomością stawu promieniowo--łokciowego dalszego. Radiogram powinien obejmować cale przedramię z nadgarstkiem.

Leczenie — nastawienie złamania, a zwłaszcza zabezpieczenie przed nawrotem przemieszczenia — jest trudne. Trzon kości promieniowej zespala się operacyjnie (np. prętami Rusha), a zwichniętą głowę kości łokciowej nastawia się.

Rzadkie złamanie Essex-Lopresti polega na wieloodłamowym złamaniu głowy kości promieniowej i zwichnięciu stawu promieniowo-łokciowego dalszego. Leczenie — operacyjne.

Złamania dalszej nasady kości promieniowej (fiactuia iadii loco typico). Przy upadku lub urazie działającym na dłoń kość promieniowa pęka i łamie się powyżej stawu nadgarstkowego. Odłam obwodowy zwykle przemieszcza się w kierunku grzbietowym w stronę promieniową, obrotowo w odwróceniu (su-pinatio) i kątowo w kierunku grzbietowym i promieniowym, a przy działaniu urazu w osi — ulega wgnieceniu. Jest to złamanie Collesa. U dzieci podobny mechanizm prowadzi do zluszczenia nasady kości promieniowej (epiphyseoly-sis). Ręka wraz z nadgarstkiem ustawia się w tych przypadkach bagnetowato.

Nastawienia można dokonać w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. Anatomiczne ustawienie można osiągnąć po kolejnym zniesieniu wszystkich przemieszczeń, a zwłaszcza za pomocą nawrócenia (pronatio) odłamu obwodowego. Niedokładne nastawienie złamania może być powodem zniekształcenia, ograniczenia funkcji ręki, ucisku nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka. Unieruchomienie gipsowe w postaci szyny grzbietowej powinno obejmować całe przedramię i rękę do głów kości śródręcza przez 4—6 tygodni. W urazach rozległych bywa wskazane ujęcie opatrunkiem stawu łokciowego i kciuka. Operacyjne leczenie tego typu urazu jest rzadko konieczne.

Złamania dalszej nasady kości promieniowe] ze zgięcia dłoniowego (typu Smitha) (Iractura radii loco typico e Ilexione) powstaje przy upadku na grzbiet ręki. Jest ono odwróceniem złamania Collesa, z wytworzeniem typowych odwrotnych przemieszczeń. Odłam obwodowy przemieszcza się w kierunku dłoniowym, łokciowym i obrotowo w nawróceniu (pronatio), zagina do tyłu i ulega wgnieceniu lub przemieszczeniu ze skróceniem. Nastawia się to złamanie wyciągiem osiowym, z uwzględnieniem wszystkich powstałych przemieszczeń, a zwłaszcza odwrócenia (supinatio). Unieruchomienie — jak w złamaniu poprzednim.

Brzeżne złamanie kości promieniowej (Bartona), zwane również „szoferskim", powstaje po uderzeniu korbą przy rozruchu samochodu lub przy upadku na zgiętą grzbietowo rękę. Odłamaniu ulega grzbietowy odcinek nasady kości promieniowej. Nienastawienie przemieszczenia może stać się powodem późnego przerwania ścięgna prostownika kciuka.

Podobne prace

Do góry