Ocena brak

Ziemia Święta i Izrael

Autor /LolekBB Dodano /30.04.2013

W chwili wybuchu pierwszej wojny światowej szacunkowo istniał w Palestynie l miliom Żydów, 500tysięcy ludności mahometańskiej i 150 tysięcy ludności chrześcijańskiej. W ostatnich latach przed drugąwojną światową ruch syjonizmu sprawił, że przybyło około 60 tysięcy Żydów, głównie z Rosji, dla którychtworzono nowe osiedla (kibuce).

Rząd angielski, w porozumieniu z Paryżem, Rzymem i Waszyngtonem, poparł utworzenie państwa żydowskiego,ale zapowiedział, że będzie domagał się gwarancji co do zabezpieczenia losu ludności arabskieji co do opieki nad chrześcijańskimi i mahometańskimi świętościami. Wojska aliantów zajęły(8.12.1917) Jerozolimę, co niektórzy przyjęli T. niepokojem, bo mogło to katolikom dać pretekst do głoszenianowych krucjat. Anglia jednak nie odstąpiła od swoich planów politycznych, co przypisywanoskutecznej agitacji syjonistycznej.

Syjonizm stał się (od końca XIX wieku) określeniem, które do międzynarodowego słownika wprowadziłwiedeński Żyd, Natan Birnbaum, przyjaciel żydowskiego pisarza, Teodora Herzla (zam. 1904), uznanegoza twórcę ruchu syjonistycznego. Herzl przedstawił (1896) w broszurze Państwo Żydów swoje poglądyprzyjęte w następnym roku na I Kongresie Syjonistycznym za fundament całego ruchu. Po VI KongresieHerzl udał się do Piusa X, który mu oświadczył, że nie może przeciwstawić się temu ruchowi, ale niemoże go popierać, gdyż Żydzi nie uznali naszego Pana, Jezusa Chrystusa, więc my konsekwentnie niemożemy uznać narodu żydowskiego. Plany syjonistów atakowało francuskie stowarzyszenie misyjne dlaWschodu (Oeuvre d’Orient), podkreślając, że przeciw sprzedaniu Palestyny Żydom przemawia wielewzględów: religijny - dotyczący katolików i prawosławnych, humanitarny dotyczący ludności palestyńskiej,wreszcie względy polityczne i handlowe związane z interesami Francji.

Syjoniści przedstawili konferencji pokojowej (1919) memoriał z żądaniem utworzenia dla nich państwaw granicach od Sydonu do zachodnich zboczy Hermonu i od doliny Jordanu do linii kolejowej, prowadzącejdo Hidżazu. Granice te ustalił (1920) też układ brytyjsko-francuski i uznała Liga Narodów.

Benedykt XV ze swej strony wydawał apele w imieniu katolickich misji w Ziemi Świętej, by nie powierzanotych miejsc ludziom, którzy nie są chrzęścijanami. Pius XI w alokucji Vehementer nos(11.12.1922) wzywał do zabezpieczenia Palestyny przed Żydami i niewiernymi oraz przed sektami akatolickimi.Patriarcha łaciński w Jerozolimie, Luigi Barlassina, zabiegał o to, by w Ziemi Świętej przynajmniejzagwarantowano prawa, jakie katolicy już posiadali.

Istniejący od 1919 roku układ podziału Palestyny, wypracowany w imieniu organizacji syjonistycznychprzez profesora Ch. Weizmanna, a w imieniu arabskiego Królestwa Hidżazu przez emira Fajsala, niedoczekał się przed drugą wojną światową realizacji, mniej z powodu opozycji katolików, bardziej z przyczynygwałtownych sprzeciwów Arabów, gdyż Anglia obawiała się, by nie weszli w sojusz z Osią Berlin-Rzym.

Po drugiej wojnie światowej Organizacja Narodów Zjednoczonych uznała podział Palestyny, Żydzipalestyńscy zorganizowali Radę Narodową i tymczasowy rząd, który po wycofaniu wojsk brytyjskichogłosił (15.05.1948) niepodległość Państwa Izraela. Jego powstanie miało wpływ na przekształcenie siężydowskiej diaspory w świecie, lecz nade wszystko zwiększyło wrogość Arabów do Żydów, której przyczynypolityczne ujmowano niekiedy w hasła religijne. Dla katolików znaczenie miało to, że większośćŻydów w Izraelu uznała religię mojżeszową za najważniejszy element integracji narodu. Zbudowanowiele nowych synagog, choć w życiu publicznym wystąpiły objawy sekularyzacji.

Jerozolimę podzielono na arabską (Jordania) i żydowską (Izrael), co było nieustannym zarzewiem niepokojówmiędzy jedną i drugą ludnością, zagrażało pokojowi i utrudniało pielgrzymki. Stolica Apostolskaprzedstawiła (1949) w Organizacji Narodów Zjednoczonych odrzuconą jednak propozycję umiędzynarodowieniamiejsc świętych w Palestynie. W Jerozolimie istniały (i nadal istnieją) dwa patriarchaty: łacińskii melchicki, o niewielkiej liczbie katolików. Melchickich unitów w Izraelu było (1958) nieco ponad20 tysięcy, a łacińskich katolików niewiele więcej. Wszystkich chrześcijan Arabów obliczano na 40 tysięcy.

Podobne prace

Do góry