Ocena brak

Zielonka

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Dtugość ciata 19 cm; mniejsza od szpaka. U samca boki szyi i piersi gołębionie-bieskie, u samicy spód ciata jasny, brązowo-szary. U młodych ptaków do jesiennego pierzenia na spodzie ciata widoczne wyblakte poprzeczne prążki. Dziób mtodych ptaków zie-lonkawoszary, ptaków dorosłych zielonkawy z czerwoną nasadą. Oko otacza cienka, pąsowa obrączka, dzięki której łatwo zielonkę odróżnić od karliczki, mniejszej zaledwie o 1 cm. Zielonka w czasie chodzenia i pływania kiwa głową; dobrze się wspina, a w razie potrzeby potrafi też nurkować.

Wystraszona, biegnie pochylona do najbliższej gęstwiny - przypomina wtedy przemykającą mysz. Przez otwartą przestrzeń częściowo biegnie z trzepotaniem skrzydeł, częściowo nisko przefruwa. Gdy świeci księżyc, jest aktywna także nocą i chętnie się odzywa. Pieśń tokowa składa się z kwiczących tonów, śpiewanych na początku z pewnym ociąganiem się, potem coraz szybciej. W pobliżu gniazda ptaki porozumiewają się głosem „tjiik".

Środowisko: W pasie stepów azjatyckich szeroko rozprzestrzeniona, miejscami bardzo częsta, także we wschodniej Europie; najpopularniejsza z 3 spokrewnionych gatunków (zielonka, kropiatka i karliczka) zwanych dawniej kureczkami; w kierunku na zachód coraz rzadsza. W Polsce występuje tylko na niżu, i to bardzo nielicznie. Najwięcej lęgowych par obserwowano w dolinie Narwi. Zielonka zamieszkuje gęste trzcinowiska i zarośla pałki wodnej nad stojącą wodą, zwykle w pobliżu oczek wodnych z pływającymi na wodzie liśćmi, w starorzeczach, rozlewiskach i stawach.

Gdy w pełni lata mokradła wysychają, część ptaków przenosi się do rowów melioracyjnych porośniętych obficie ziołoroślami lub pojawia się na mokrych pastwiskach. Na wschodzie zielonki znalazły nowe, dogodne warunki życia na zalanych wodą polach ryżowych. Wypłoszony ze swojego rewiru lęgowego ptak sprawia wrażenie bardzo ztego lotnika. Leci trzepoczącym lotem, wolno, z nogami wiszącymi tuż nad szuwarami, a po krótkim locie opada na ziemię. Mimo to odlatuje na zimowiska bardzo daleko: dociera aż do tropikalnej Afryki. W czasie wędrówki leci szybko, podobny w locie do szpaka, z nogami skierowanym ku tyłowi. Wędruje samotnie nocą. Wększość ptaków zimuje prawdopodobnie w basenie Morza Śródziemnego. Odlatują we wrześniu, a przylatują w kwietniu.

Lęgi: Jak wszystkie kureczki, także zielonka jest ptakiem terytorialnym i odpędza ze swojego terenu lęgowego inne ptaki tego samego gatunku. Inne chruściele jej nie przeszkadzają, dopóki nie zbliżają się na niebezpieczną odległość do gniazda. Gniazdo jest głęboką niecką z poprzeplatanych liści trzcin i patki wodnej; może leżeć tuż nad wodą lub na wysokości do 1 m nad jej lustrem na połamanych trzcinach, starych gniazdach innych ptaków wodnych lub w kępie turzycy. Niektóre gniazda wyglądają, jakby wisiały między stojącymi źdźbłami, ale naprawdę opierają się na kilku nadłamanych łodygach.

Często obecność tych ptaków na terenach lęgowych zdradzają jedynie zbudowane przez nie gniazda. W zniesieniu 7-8 jaj, długości ok. 31 mm. Okres lęgowy od początku maja do końca lipca, liczba lęgów nie znana, czas wysiadywania ok. 21 dni, być może krócej. Wysiadują oboje rodzice, i to bardzo wyrwale: dziobią wyciągniętą w ich kierunku rękę nie schodząc z jaj. Partnerzy zmieniają się przy wysiadywaniu co kilka godzin. Młode, karmione przez rodziców, pozostają w gnieździe ok. 8 dni. Niepokojone wyskakują z gniazda i bardzo dobrze się ukrywają. Jeżeli nie potrafią wspiąć się z powrotem do starego gniazda, rodzice budują dla nich nowe. Pisklęta są pokryte czarnym jak węgiel puchem, na karku prześwituje czerwona skóra.

Pożwienie: Szukając pożywienia zielonki chodzą stale po tych samych, wydeptanych ścieżkach swojego rewiru. Zjadają owady, pająki, ślimaki i robaki.

Podobne prace

Do góry