Ocena brak

Zespoły ciasnoty przedziałów powięziowych w obrębie kończyny górnej

Autor /carbonara Dodano /02.12.2013

Przyczyną choroby jest najczęściej uraz, w wyniku którego dochodzi do zmniejszenia dopływu krwi tętniczej do określonego przedziału anatomicznego (niedrożność, ucisk, kurcz).

Niedokrwienie poszczególnych mięśni oraz wytwarzanie substancji histami-nopodobnych, zwiększających przepuszczalność naczyń włosowatych, wyzwalających przesięk osocza do mięśni, doprowadza do wewnątrzmięśniowego obrzęku i postępującego ucisku mięśni objętych powięzią i osłonkami mięśniowymi. Ucisk nasila każdy opatrunek zewnętrzny, gdyż zaciskanie naczyń żyl-nych powoduje dalszy wzrost ciśnienia wewnątrztkankowego.

Niezwykle silny obrzęk, spostrzegany po odbarczeniu mięśni znajdujących się w ostrej fazie niedokrwienia, dowodzi, że istnieje pewien przepływ krwi tętniczej dostarczającej jakiś ładunek tlenu, który chroni mięśnie przed natychmiastową martwicą, a jednocześnie nieprzerwanie przyczynia się do powiększenia 

objętości wynaczynionego osocza, naciekającego mięśnie. Niedokrwienie przeto wzmaga obrzęk wewnątrzmięśniowy. Należy pamiętać, że niedokrwienie kończyn w opasce Esmarcha przez okres 2 godzin powoduje wzrost masy mięśnia o 20-30%, podczas gdy trwające 3 godziny - 30-50%.

Szkodliwy cykl, zapoczątkowany przez kurcz tętnicy, prowadzący do niedokrwienia mięśnia, obrzęku i w końcu do samoutrzymującego się odruchu kurczu naczyniowego, utrzymuje się do momentu zmniejszenia wewnątrztkanko-wego ciśnienia i przywrócenia prawidłowego ukrwienia mięśni. Jeśli to nie nastąpi, dochodzi do postępującej martwicy zajętych mięśni. Obumarłe mięśnie podlegają następczemu zwłóknieniu, co powoduje szponowate ustawienie ręki i palców.

Objawy

Najwcześniejszym objawem zagrażającego ostrego przykurczu mięśni z niedokrwienia jest nieznośny ból przedramienia i ręki po stronie zginaczy. Po upływie kilku lub kilkunastu godzin dochodzi do szponowatego przykurczu palców. Bierna próba wyprostu wywołuje ból. Następnie, pojawiają się zaburzenia czucia, drętwienia opuszek palców oraz wyraźne zblednięcie lub zasinienie skóry. Do zaniku tętna dochodzi jedynie w przypadkach bezpośredniego ucisku tętnicy - np. przez odłam dogłowowy złamanej k. ramiennej. Jeśli niedokrwienie jest następstwem narastania obrzęku na przedramieniu (np. w wyniku „zmaglowania” kończyny itp.) tętno może nadal być dobrze napięte i wypełnione.

Zepól ciasnoty przedziałów powięziowych w sporcie zazwyczaj ma postać przewlekłą i jest następstwem sumujących się mikrourazów przedramienia lub narastających obciążeń treningowych i następczego powiększenia objętości mięśni.

W tych przypadkach dochodzi do stopniowego narastania bólów przedramienia (czy częściej obydwu przedramion) po wysiłku, który nierzadko trwa także w nocy. Obrzmiałe mięśnie są tkliwe na obmacywanie.

Postępowanie

Postępowanie w obydwu postaciach zespołu ciasnoty jest podobne. Jeśli nie dochodzi do ustąpienia dolegliwości po zaprzestaniu wysiłku fizycznego i zastosowaniu leku, czy po rozcięciu i rozchyleniu opatrunku gipsowego i zmianie ustawienia łokcia (złamanie nadkłykciowe) konieczne jest leczenie operacyjne

- fascjotomia itp. Naturalnie, w przypadkach ostrego zespołu ciasnoty leczenie operacyjne musi być przeprowadzone w trybie pilnym. W zespołach przewlekłych leczenie operacyjne zależy od potrzeb indywidualnych sportowca. Jeśli zmniejszenie obciążeń treningowych powoduje ustąpienie objawów leczenie operacyjne jest zbędne (sport rekreacyjny itp.).

 

Podobne prace

Do góry