Ocena brak

ZESPÓŁ MANIAKALNY

Autor /hugonboss Dodano /21.11.2013

Cechuje się podwyższonym dobrym nastrojem (lub gniewnym), wzmożoną aktywnością ruchową, z tendencją do działania, przyspieszeniem myślenia i mowy, odwra-calnością uwagi, wysoką samooceną, zmniejszoną potrzebą snu. Pacjent jest tu przepełniony radością, entuzjazmem, poczuciem genialności, wielkich możliwości. Skłonny do dowcipkowania, śmiechu, „zaraża” swym humorem otoczenie. Czasem jednak bywa to przerywane gniewem lub wręcz drażliwość i gniewność przeważa w obrazie klinicznym. Wzmożona aktywność przejawia się włączaniem w najrozmaitsze działania, plany, nawiązywaniem wielu kontaktów, transakcji finansowych: dokonywaniem wielu zakupów (zbędnych). Aktywność może dotyczyć różnych dziedzin (seksualnej, politycznej, zawodowej). Skłonność do wtrącania się w sprawy innych, odnawianie dawnych znajomości, domagająca postawa wobec otoczenia doprowadza nierzadko do konfliktów. Towarzyszy temu wielomówność, mowa przy tym szybka, głośna, trudna do przerwania. Przejawia się w niej odwracal-ność uwagi, 7wiązana zarówno ż bodźcami zewnętrznymi, jak i kojarzeniem z różnymi faktami tkwiącymi w pamięci. Odwracalność uwagi przejawia sięgnie tylko w „przeskakiwaniu” z tematu na temat, ale również porzucaniu działań, podejmowaniu innych. Wysokiej ocenie swych możliwości i walorów towarzyszy przekonanie o posiadaniu różnych talentów, zdolności artystycznych (poetyckich, plastycznych i in.) i produkcja w tych dziedzinach. Niekiedy urojenia wielkościowe, czasem prześladowcze, ale te o-statnie związane są z przekonaniem, że jest się prześladowanym ze względu na szczególne walory. Sen zazwyczaj jest bardzo krótki, mimo to pacjent nie czuje się zmęczony. Dla otoczenia pacjent maniakalny jest uciążliwy przez swą zaczepność, zdolność do dostrzegania czułych punktów u innych i do-* prowadzania ich do granic wytrzymałości, czasem zachowania agresywne, prowokacyjne, manewrujące innymi. Rozrzutność może zubożyć rodzinę, a ekspansywne, narzucające się kontakty z innymi nierzadko są powodem kompromitacji pacjenta. Brak poczucia nienormalności swego stanu sprawia, że chory maniakalny nie chce być leczony. Obraz kliniczny nierzadko komplikuje nadużywanie alkoholu i konflikty z prawem.

Zespół hipomaniakalny cechuje mniejsze natężenie wymienionych wyżej objawów, brak niektórych spośród nich. Jeśli nie ma tu zachowań zaburzających normy współżycia społecznego, pacjent może być spostrzegany jako bardzo energiczny, wesoły! przy większym nasileniu objawów występuje brak panowania nad emocjami, nieś konsekwencja, rozrzutność, mała odpowiedzialność i brak krytycznej oceny swego postępowania, co może powodować wiele następstw, przykrych w późniejszym okresie.

 

Podobne prace

Do góry