Ocena brak

ZESPÓŁ BOLESNEGO BARKU

Autor /hugonboss Dodano /21.11.2013

Choroba cechuje się ostrym bólem w okolicy stawu barkowego, często uniemożliwiającym ruchy; w późniejszym okresie dojść może do znacznego ograniczenia zakresu ruchów barku, jego tzw. zamrożenia. Tłem choroby są zazwyczaj zmiany zwyrodnieniowe w ścięgnach mięśni wchodzących w skład obręczy barkowej (entezopatia), najczęściej mięśnia nadgrzebieniowego i długiej głowy mięśnia dwugłowego, znajdującego się częściowo w obrębie torebki stawu barkowego. Niewątpliwie przyczyną zmian zwyrodnieniowych w ścięgnach są mikrourazy związane z ruchami w stadach barkowych. W miejscu zmian zwyrodnieniowych w ścięgnach dochodzi często do odkładania się soli wapniowych, widocznych w rtg (periarthritis calcarea). W wyniku dodatkowego urazu, być może, zakażenia dochodzi do miejscowego odczynu zapalnego lub nawet przebicia się złogów wapnia do jednej z kaletek maziowych i do wtórnego jej odczynu zapalanego („bursitis calcarea”, „bursitis subacro-mialis”). W tych przypadkach pojawia się ból barku przy ruchach ramienia, jego miejscowa bolesność palpacyjna, najczęściej w okolicy guzka większego; z powodu bólu staje się niemożliwa rotacja ramienia (założenie ręki na plecy) i abdukcja.

Czasem dochodzi do częściowego lub zupełnego rozdarcia ścięgna mięśnia nadgrze# bieniowego, co objawia się nagłym, gwałtownym początkiem lub ostrym nasileniem objawów bólowych. Ból jest bardzo silny już w spoczynku, a powiększa się skrajnie przy każdej próbie odwiedzenia ramienia lub skręcenia go na zewnątrz. Mogą też pojawić się: gorączka, leukocytoza, przyspieszony OB. Rzadką, ale bardzo charaktery^ styczną postacią periarthritis humero-scapu-laris, jedyną właściwie wymagającą interwencji chirurgicznej — jest rozerwanie ścięgna długiej głowy mięśnia dwugłowego. Oderwaną głowę możemy wyczuć jako guzowaty, duży twór w dolnej części ramienia.

Używane często określenie „zapalenie o-kołostawowe barku” nie jest ścisłe, ponieważ odczyn zapalny występuje nieraz (co wynika ze stosunku wymienionych ścięgien do torebki stawowej) w obrębie samego stawu. Przy dłuższym trwaniu gdczynu zapalnego dochodzi do zarośnięcia zachyłków stawowych; w szczególności, najczęściej obserwowane, zarośnięcie zachyłka dolnego powoduje trwałą niemożność odwiedzenia ramienia, z powodu niemożności przetaczania się kulistej głowy ramienia po płaskiej, płytkiej panewce.

W różnicowaniu należy przede wszystkim uwzględnić: urazowe lub patologiczne (nowotwór) złamanie szyjki kości ramiennej lub zwichnięcie (często nawykowe) stawu barkowego, dalej gruźlicę głowy kości ramiennej, zmiany zwyrodnieniowe w stawie oboj-czykowo-barkowym, wreszcie fragment zespołu algodystroficznego „bark-ręka” (p. str. 589). We wszystkich tych przypadkach wywiady, dokładne badanie, zwłaszcza rtg, pozwalają na wyjaśnienie sprawy. Nie należy też zapominać o -tym, że reumatoidalne zapalenie stawów w 10—15% przypadków może rozpoczynać się od bólu i ograniczenia ruchów w stawach barkowych..

Rokowanie przy prawidłowym leczeniu jest pomyślne, chociaż istnieje skłonność do nawrotów. W przypadkach nie leczonych dochodzi często do ograniczenia ruchów barku lub nawet zupełnego zesztywnienia.

Leczenie. Tylko zerwanie ścięgna długiej głowy mięśnia dwugłowego wymaga chirurgicznej rekonstrukcji. W pozostałych przypadkach leczenie jest zachowawcze. W każdym przypadku dążymy do złagodzenia bólu, stosując Polopirynę, leki przeciwbólowe, ewentualnie wstrzykiwanie domięśniowe Bu-tapirazolu, Rheumopyriny lub Pyralginum. Przy silnym odczynie miejscowym uzasadnione jest podawanie przez 5—7 dni Encor-tonu po 5 mg 4—5 razy na dobę (możliwie szybko wycofując się z większych dawek). Można też wstrzyknąć w bolesne miejsce 50 mg hydrokortyzonu lub Depot-Medrolu z 1—2 ml 2% roztworu lidokainy (Lignocai-num hydrochloricum) (poprzedzić próbą skórną na wrażliwość na lidokainę). Ramię należy trzymać w odwiedzeniu (przybanda-żowana poduszka pod pachą lub szyna odwodząca). Trzeba możliwie najwcześniej przystąpić do ćwifczeń ruchowych, mających na celu utrzymanie pełnego zakresu ruchów. Bezpośrednio przed ćwiczeniem można zastosować ciepło (termofor, lampa, poduszka elektryczna). Rozpocząć można od ostrożnych ruchów biernych z przytrzymywaniem łopatki, następnie przejść do ruchów czynnych, początkowo ostrożnie wspomaganych. Przy biernym, bardziej forsownym odwodzeniu ramienia należy starać się ściągać mocno jego górną nasadę ku dołowi, co u-łatwia wykonanie ćwiczenia.

W przypadkach zadawnionych, z „zamrożeniem” barku, wytrwale prowadzona tygodniami, a nawet miesiącami, gimnastyka w domu lub w uzdrowisku może przynieść dużą poprawę.

 

Podobne prace

Do góry