Ocena brak

Zęby braehyodontyezne i hipselodontyczne

Autor /judy Dodano /06.01.2012

Pod względem ogólnych proporcji zębów odróżniamy zęby braehyodontyezne o niskiej, szerokiej koronie, występujące głównie u zwierząt mięsożernych i wszystkożernych (również u małp i u człowieka) i zęby hipselodontyczne, wysokie, charakteryzujące ssaki roślinożerne. Są to formy rozwijające się z poprzedniego, bardziej pierwotnego typu. I tak, podczas gdy konio-wate pierwotne posiadały zęby braehyodontyezne, to koniowate współczesne cechuje wyraźny hipselodontyzm.

Hipselodontyzmowi towarzyszy często nieprzerwany wzrost całego zęba na długość,, co w sposób jaskrawy mamy możność obserwować np. u słoniowatych (cios słonia jest

odpowiednikiem górnego 12) lub gryzoni. Mt Na zębach tych nie da się odróżnić korony, szyjki i korzenia. Ciągłe wzrastanie zęba pA ( odbywa się dzięki znacznej objętości komory

zęba i przewodu korzeniowego; stąd pochodzi nazwa «zębów otwartyrh», którą zastosować możemy również do mlecznych zębów człowieka. U gryzoni, np. u królika czy zająca, wzrastanie zęba regulowane jest ciśnieniem jego antagonisty; jeżeli go brak lub jeżeli zęby antagonistyczne są niewłaściwie dopasowane do siebie, zęby wyrastają nadmiernie i utrudniają lub nawet uniemożliwiają przyjmowanie pokarmu; powodować to może nawet śmierć głodową zwierzęcia.

Tworem charakterystycznym drapieżnych jest znaczny rozrost górnego P4 i dolnego Mi w postaci tzw. łamaczy (dentes laceiantes) służących do łamania kości; położone są one najbliżej kątów ust, niezbyt blisko z przodu, tak że ciśnienie w czasie zgryzu jest znaczne.

Kość przysieczna u przeżuwaczy nie ma zębów siecznych; występują one tylko w żuchwie.

Podobne prace

Do góry