Ocena brak

ZDROWIE, ZABURZENIA, DIAGNOZA I TERAPIA W PODEJŚCIU PSYCHODYNAMICZNYM - Psychologia ego z perspektywy psychologii klinicznej

Autor /Gawel Dodano /09.09.2011

Zasadniczą zmianę w podejściu do funkcjonowania psychiki podjęli re­prezentanci psychoanalizy ego. Należą do nich Heinz Hartmann, David Rapaport, Anna Freud i Eric Erikson.

Do głównych założeń tego kierunku należą twierdzenia o adaptacyjnych funkcjach ego, które nie wyłania się z id, ale tworzy się samodzielnie. W ego istnieje sfera wolna od konfliktów, nie wszystkie jego funkcje są w związku z tym obronne. Ego nie jest już tylko metaforą, ale funkcjonalną strukturą, której zadaniem jest: (l) badanie rzeczywistości, (2) adaptacja, (3) kontrola impulsów, (4) obrona. Podstawowe funkcje ego, choć uwarunkowane bio­logicznie, rozwijają się na skutek dojrzewania i uczenia się. Funkcje ego uzyskać mogą wtórną autonomię i motywacja ego może być podporząd­kowania racjonalności i użyteczności. Może też występować zdolność do regresji w służbie ego, czyli powrót do zachowań typowych dla wcześniej­szych faz rozwoju, jak np. zabawa. Silne ego jest jednak także odporne na regresję i mechanizmy obronne i potrafi neutralizować energię popędową.

Człowiek zdrowy potrafi dzięki silnemu ego wyzwolić się i uniezależnić od działania popędów, adaptować się do środowiska i dzięki zastosowaniu mechanizmów integracji osiągać równowagę względem środowiska (zewnęt­rzna) oraz między id, ego i superego (wewnętrzna).

Do góry