Ocena brak

Zdolność prawna osób fizycznych

Autor /patrycja Dodano /28.03.2011

 

Zdolność prawna – przysługuje każdemu człowiekowi w takim samym zakresie. Wszyscy

ludzie w równej mierze mogą być podmiotami cywilnych praw i obowiązków dostępnych

wedle obowiązującego systemu prawnego dla osób fizycznych.

1) początek

Każdy człowiek nabywa zdolność prawną od chwili urodzenia. Człowiekiem jest

każda istota, której rodzicami są ludzie: kobieta i mężczyzna. Określenie

człowiek” odnosi się do istoty żywej. Zdolność prawną nabywa tylko takie

dziecko, które urodziło się żywe. Gdy dziecko przyjdzie na świat nieżywe, nie

uzyskuje zdolności prawnej (nie może nabyć żadnych praw). Ze względu, że nie

zawsze da się ustalić, czy dziecko przyszło na świat nieżywe, KC wprowadza

domniemanie prawne zwykłe (dopuszczające przeciwdowód), że dziecko urodziło

się żywe, art. 9 KC.

Rzymianie uważali, że początek zdolności prawnej powinien mieć miejsce jeszcze

przed urodzeniem a więc w okresie życia prenatalnego człowieka (NASCITURUS

mający się urodzić). Sytuację prawną nasciturusa określa koncepcja warunkowej

zdolności prawnej, przysługuje ona nasciturusowi pod warunkiem zawieszającym,

że urodzi się żywy. W polskim PC obowiązuje ogólna reguła wyrażona w premii

rzymskiej: „Nasciturus pro iam nato hebetur, quottens de comodis eius agitur”

2) koniec zdolności

Zdolność prawna człowieka ustaje zawsze z chwilą jego śmierci, która wyznacza

tym samym kres osoby fizycznej. W następstwie tego gasną lub przechodzą na

inne osoby przysługujące człowiekowi w chwili jego śmierci prawa lub obowiązki.

Zmarły nie może również nabywać w swoim imieniu żadnych nowych praw lub

obowiązków.

Dowodem śmierci człowieka jest akt zgonu. Sporządza go Urząd Stanu Cywilnego

w następujących przypadkach:

a. na podstawie karty zgonu wystawionej przez lekarza

b. doniesienie prokuratora o prowadzeniu śledztwa w sprawie śmierci człowieka

c. na podstawie orzeczenia sądowego, które stwierdza zgon

d. postanowienie sądu o uznaniu za zmarłego, dotyczy to osób zaginionych gdzie

nie da się ustalić, czy dana osoba żyje, czy zmarła (po upływie ustawowego

terminu).

Zaginiony może być uznany za zmarłego po upływie 10 lat od końca roku

kalendarzowego, którym były informacje, że jeszcze żył. Okres 10 lat ulega

zmianie, gdy:

zaginiony ukończył 70 lat – okres ten ulega skróceniu do 5 lat

zaginął w szczególny sposób; np. katastrofa samolotu – wówczas okres

mieści się w przedziale <6 miesięcy; 2 lata>

nie wolno uznać za zmarłej osoby, która przed końcem roku

kalendarzowego nie ukończyłaby 23 lat

Podobne prace

Do góry