Ocena brak

Zatrucie kokainą

Autor /podlewaczka Dodano /15.02.2013

Kokaina działa wybitnie porażająco na za-r kończenia nerwów czuciowych i dlatego znalazła zastosowanie w laryngologii i okulistyce. Szybko wchłania się z przewodu pokarmowego i przez skórę. Działanie ogólne polega na pobudzeniu korowo-rdzeniowym, a następnie porażeniu, ponadto na pobudzeniu układu współczulnego. U osób z nadwrażliwością, nawet po bardzo małych dawkach, może wystąpić groźna zapaść. Ostre zatrucie powstaje w wyniku zażycia doustnego, wstrzyknięcia lub stosowania na błony śluzowe.

Objawy kliniczne. Zatrucie ostre charakteryzuje się podnieceniem psycho-motorycznym z ogólnym niepokojem, halucynacjami słu-chowo-wzrokowymi, drgawkami, przechodzącymi w senność, zamroczeniem i utratą przytomności. Stwierdza się zaburzenia w oddychaniu w postaci przyśpieszenia i spłycenia oddechu lub oddechu Cheyne-Stokesa. Śmierć spowodowana zwykle jest porażeniem ośrodka oddechowego i zapaścią naczyniową.

Zatrucie przewlekle (kokainizm) objawia się początkowo wzrostem nastroju i samopoczucia, graniczącym z euforią. Występują objawy pobudzenia ośrodkowego układu nerwowego ^podniecenia płciowego, po czym objawy te szybko mijają* występują drgawki kloniczno-toniczne, poty i bladość skóry. Bardzo złe samopoczucie zachęca narkomana do zażycia następnej dawki. W czasie pędzlo-wania błon śluzowych, po zakropieniu oka, albo po znieczuleniu nasiękowym kokainą występują czasem nagle pełne objawy wstrząsu kokainowego z silną bladością, dusznością, zimnymi potami, czasem zwolnieniem tętna i często gwałtownym obniżeniem ciśnienia krwi, a także rozwijającą się głęboką śpiączką, mogącą doprowadzić do zgonu.

Leczenie. Po zażyciu doustnie dawki zd4 grażającej życiu stosuję' się płukąńie ŻÓł|gJ| ka 0,05—0,1% roztworem nadmanganianu potasu. z późniejszym podaniem siarczanu sodu. Przy przedawkowaniu podczas pędzlowania błony śluzowej, zwłaszcza jamy ustnej] lub założenia tamponu z kokainą należy natychmiast oczyścić błonę śluzową i spłukać iżon tonicznym roztworem chlorku sodowego. Trzeba też założyć aparat odsysający, dla zapobieżenia zachłystywaniu się śliną w następstwie zniesienia odruchu połykania. Podczas drgawek podaje się krótko działające barbiturany np. heksobarbital (Evipan) powoli dożylnie, nie przekraczając dawki 1 g, lub fenobarbital (Luminal) 0,1—0,2 g domięśniowo, albo też diazepam (Relanium) 10—20 mg domięśniowo. We wstrząsie stosuje się hydrokortyzon (Hydrócortizonum hemisUcci-natum) 250—1000 mg dożylnie. Przy znacznym obniżeniu ciśnienia krwi podaje się dekstran 40 000 (niskocząsteczkowy) w dożylnym wlewie kroplowym, w ilości 1000—1500 ml (pierwsze 500 ml podaje się stosunkowo szybko, tzn. 60 kropli/min, następnie 30 kropli/ /min). Przeciwwskazaniem do stosowania dekstranu jest obrzęk płuc. Wlew należy prowadzić pod kontrolą centralnego ciśnienia żylnego. W zaburzeniach oddychania niezbędna jest intubacja i oddech wspomagany lub kontrolowany, z odsysaniem wydzieliny.

W zatruciach kokainą przeciwwskazane jest podawanie morfiny, gdyż może ona spotęgować niebezpieczeństwo porażenia ośrod? ka oddechowego.


 

Podobne prace

Do góry