Ocena brak

Zatrucie ANTYDEPRESANTY TRÓJCYKLICZNE

Autor /podlewaczka Dodano /15.02.2013

Należy do nich zaliczyć dwie grupy leków — pochodne»dwubenzoazepiny i cyklo-heptadienu. Najczęściej spotyka się zatrucia następującymi lekami: amitryptyliną, imi-praminą (Tofruiil), doksepiną (Sinequan),  opipramolem (Pramolan, Insidon). Leki te wchłaniają się wolno z* przewodu pokarmowego ze względu na swoje właściwości anty-cholinergiczne. Metabolizowane są głównie w wątrobie. Część nie zmienionego leku oraz jego metabolity wydalane ^bą wraz z żółcią do przewodu pokarmowego, gdzie następnie wchłaniają się znów do krwiobiegu. Po przejściu cyklu wątrobowo-jelitowego są one wydalane z moczem.

Objawy kliniczne. Już krótkim czasie po wchłonięciu toksycznej dawki leku z grupy antydepresantów trójcyklicznych pojawia się śpiączka różnej głębokości, często ze zniesieniem napięcia mięśniowego oraz odruchów głębokich. Okresy śpiączki mogą przebiegać na przemian z okresami pobudzenia oraz drgawkami kloniczno-tonicznymi. Często pojawiają się objawy podrażnienia układu pi-ramidowego.

Ciężkim zatruciem ww. lekami z reguły towarzyszą zaburzenia rytmu serca. Najczęściej zaburzenia te występują w zatruciu imii praminą i amitryptyliną. Zmiany w ekg mogą występować pod postacią zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego albo wewnątrzkomorowego. U innych chorych pojawiają się różnego typu dodatkowe skurcze komorowe, które często mogą być zapowiedzią wystąpienia migotania komór. Początkowo zmianom elektrokardiograficznym towarzyszyć może wzrost ciśnienia tętniczego krwi, następnie — wraz z nasileniem się objawów depresyjnych ze strony ośrodkowego układu nerwowego ciśnienie obniża się i dochodzi do ostrej niewydolności krążenia.

Ostre zatrucia antydepresyjnymi lekami trójcyklicznymi mają na ogół ciężki przebieg oraz poważne rokowanie.

Leczenie. Jest to głównie leczenie objawowe. Powinno ono zabezpieczyć chorego przed wystąpieniem zaburzeń oddychania, szczególnie w czasie występowania napadów drgawkowych. Ze względu na dość powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego płukanie żołądka wskazane jest do 12 h od chwili zatrucia, a u nieprzytomnych zawsze, niezależnie od czasu spożycia leku. Intensywna diu-reza jest mało skuteczna. Według niektórych autorów w ciężkich zatruciach istnieją wskazania do wykonania hemoperfuzji przez kolumny adsorpcyjne. Największy problem stanowi leczenie zaburzeń układu krążenia. Niektórzy autorzy polecają podawanie 1—3 mg fizostygminy dożylnie, z możliwością powtarzania tej dawki. Zaburzenia rytmu serca pochodzenia komorowego należy leczyć podawaniem lidokainy (Lignocainum) we wlewie kroplowym, w ilości 200 mg w 200 ml 5% glukozy, z szybkością 1—3 ml/min.

 

Podobne prace

Do góry