Ocena brak

Zatoki węzłów chłonnych

Autor /evelynda Dodano /18.01.2012

Przez wnękę (hilus) naczynia krwionośne wchodzą i wychodzą z narządu . Naczynia chłonne zaś, które z obwodu doprowadzają limfę do węzła, naczynia doprowadzające (vasa afferentia) w kilku miejscach dochodzą z zewnątrz do torebki i skośnie ją przenikają. Drogi limfy w obrębie narządu nazywamy zatokami. Zatoki te przerzyna tkanka siateczkowata, a ściany zatok wrysłane są na-błonkowo ułożonymi komórkami siateczki, śródbłonkiem zatok. Zatoka limfatyczna położona na obwodzie pocł torebką stanowi tzw. zatokę brzeżną (sinus marginalis); oddziela ona dokoła korę od torebki. Z zatoki brzeżnej odchodzą zatoki pośrednie (sinus intermedii), które przenikają narząd limfatyczny w kierunku wnęki. W rdzeniu przeplatają się pasma rdzeniowe i zatoki pośrednie, wytwarzając luźny twór gąbczasty. Przy wnęce zatoki pośrednie zlewają się w jedną podtorebkowo położoną zatokę końcową (sinus terminalis), z której występują naczynia odprowadzające (vasa efferentia). Są one mniej liczne, za to grubsze od naczyń doprowadzających i tak jak one wyposażone w zastawki. Z tkanki limfatycznej narządu wstępują limfocyty do limfv zatok; dlatego też naczynia odprowadzające zawierają 5 do 10 razy więcej limfocytów niż naczynia doprowadzające.

Pojemność zatok limfa tycznych zależna jest od napięcia torebki i beleczek. Jeżeli dopływ limfy wzrasta, wówczas mięśniówka gładka musi ulec rozkurczowi, żeby umożliwić powiększenie się zatoki. OdwTOtnie, skurcz mięśniówki gładkiej wypycha zawartość zatok. Nie wiemy, czy rytmiczne powiększenie i następujący po nim skurcz ułatwiają ruchy limfy. W każdym razie zatoki limfatyczne, przez które przenikają komórki siateczki, dla prądu limfy stanowią znaczny opór.

Podobne prace

Do góry