Ocena brak

Zastosowania stypulacji

Autor /Serwacy Dodano /23.11.2011

Najczęściej o spondeo – przyrzeczenie, później inne słowa: promittis, dabis, facies – mogące być wypowiadane przez nie będących obywatelami rzymskimi, co rozszerzyło stypulację. W prawie poklasycznym osłabiono formalizm stypulacji, prawo justyniańskie wprowadzając cautio – pisemne zaświadczenie zawarcia stypulacji jeszcze to rozszerzyło. W prawie klasycznym stypulacyjnie można było nadać moc prawną i zaskarżalność każdemu zobowiązaniu – uniwersalne znaczenie stypulacji. Dodatkowo służyła do: zawarcia zobowiązania solidarnego, czynnego i biernego; ustanowienia poręczenia; adstipulatio, solutionis causa adiectio; nowacji; stypulacji karnej. Początkowo stypulacja mogła się odnosić do oznaczonej sumy (pecunia certa), potem do określonej rzeczy, w prawie klasycznym także działanie i zaniechanie.

Dotis dictio – ustanowienie posagu tylko przez ascendentów (wstępnych) przyszłej żony lub ją samą lub jej dłużnik; przyrzeczenie posagu przyszłemu mężowi, bez zachowania formy pytania i odpowiedzi.

Iusiurandum liberti – (iusiurandum – jedyna przysięga) zobowiązanie wyzwoleńca do świadczenia pewnej liczby dni pracy swemu dawnemu panu, przed wyzwoleniem składał jedynie sakralną przysięgę.

Podobne prace

Do góry