Ocena brak

Zastawki naczyń chłonnych

Autor /rachelC Dodano /02.02.2012

Podobnie jak w żyłach, również w naczyniach chłonnych występują zastawki, tylko znacznie liczniej. Są one typową właściwością ssaków. Choć zdarzają się również w naczyniach chłonnych ptaków, Iccz u nich występują bardzo nielicznie i zwykle są niedomykalne. U ssaków, tak jak u człowieka, już małe naczynia po wyjściu z sieci włosowatej wyposażone są w zastawki, jak również naczynia większe aż do przewodu piersiowego włącznie.

Zastawki nadają charakterystyczny kształt naczyniom chłonnym, gdyż układając się na ogół w regularnych odległościach powodują zwężenia i poszerzenia naczynia. Często szeregują się one tak blisko siebie, że naczynie wypełnione limfą przybiera postać różańca.

Na ogół zastawki są bardzo liczne. I tak np. w naczyniu ciągnącym się wzdłuż całej kończyny górnej Sappey (1885) stwierdził 60—80 zastawek, na kończynie dolnej 80—100; z tego wynika, że na kończynach zastawki układają się mniej więcej co 1 cm; w mniejszych naczyniach jeszcze gęściej. W małych naczyniach chłonnych zastawki zbudowane są tylko z podwójnej blaszki śródbłonka, w większych są one wzmocnione środkową warstwą tkanki łącznej, lub też zawierają co najmniej włókna sprężyste. Przeważnie składają się 7. dwóch płatków, małe naczynia są jednak nieraz wyposażone w zastawki jednopłatkowe.

Występowaniu zastawek należy przypisywać, żc prąd limfy w naczyniach chłonnych, podobnie jak prąd krwi w żyłach, nic cofa się i skierowany jest w jedną stronę; naczynia chłonne prowadzą swą zawartość tylko w kierunku clośrodkowym. To zasadnicze prawo nie w każdym przypadku jednak jest słuszne. Jeżeli w warunkach chorobowych naczynia chłonne wskutek zastoju limfy silnie się powiększają, to zastawki stają się niedomykalne i wówczas prąd limfy może się kierować w obie strony. Nawet w warunkach normalnych naczynia chłonne poszczególnych narządów dają się czasem nastrzykiwać w kierunku odwrotnym do przepisanego przez położenie zastawek. Stosunki te mają zasadnicze znaczenie z punktu widzenia wstecznych przerzutów guzów złośliwych.

Podobne prace

Do góry