Ocena brak

Zasady interwencji w rodzinie - Społeczny i prawny obowiązek interwencji

Autor /Otto Dodano /07.09.2011

W sytuacjach degradacji rodziny na tle patologii, alkoholizmu, zaniedbywania i niezaradności wychowawczej z zagrożeniem dziecka demoralizacją, pozostawiania dziecka czasowo bez opieki - pracownicy socjalni, wychowawcy, pedagodzy, osoby pracujące na rzecz dzieci i wolontariusze stają przed dylematem, jak się zachować: Czy sytuacja rodziny i dziecka jest na tyle poważna,  by podjąć ingerencję prawną w rodzinie?

Aby na tak postawiony problem odpowiedzieć należy najpierw odpowiedzieć na szereg innych pytań: Czy ja właściwie zdiagnozowałem sytuację? Czy wykorzystałem wszystkie możliwości pomocy? Czy w porę udzieliłem adekwatnej do sytuacji rodziny pomocy? Czy udzieliłem rodzinie informacji i pokierowałem do właściwych instytucji? Czy rodzina ma wolę skorzystania  z proponowanych form pomocy? Czy możliwe formy pomocy dają szansę na poprawę sytuacji?  I szereg innych. Odpowiedź na powyższe pytania daje tylko szansę na udzielenie pomocy bez uciekania się  do ingerencji prawnej w postaci ograniczenia lub pozbawienia władzy rodzicielskiej, czy też sankcji przewidzianych prawem.  

W sytuacjach drastycznych: przemocy, wykorzystania seksualnego, rażącego naruszenia prawa, zagrożenia dla  życia i zdrowia dziecka prawo nie pozwala na dowolność i zdanie się na własne odczucia. Stosowne przepisy stanowią o tzw. społecznym bądź prawnym obowiązku powiadomienia. Każdy, komu znane jest zdarzenie zagrażające dobru dziecka i działania rodziców na jego szkodę, obowiązany jest powiadomić o tym sąd. Obowiązek ten spoczywa w szczególności na urzędach administracji publicznej, takich jak: urzędy stanu cywilnego, sąd, policja, placówki oświatowe, urzędy państwowe i samorządowe, prokuratura, opiekunowie społeczni, placówki  i instytucje zajmujące się pomocą rodzinie, które powzięły taką informację w związku ze swoją działalnością (art.572 kpc).  

Jeżeli pracujemy w instytucji państwowej lub samorządowej i w związku ze swoją działalnością służbową dowiadujemy się o popełnieniu przestępstwa  ściganego z urzędu, powinniśmy niezwłocznie zawiadomić policję bądź prokuratora oraz przedsięwziąć niezbędne czynności  do czasu przybycia organu powołanego (do takich działań zobowiązują nas art.304 kpk5 i art. 4 § 3 upn6).  

W przypadkach świadczących o demoralizacji osoby nieletniej ustawa o postępowaniu w sprawach nieletnich nakłada na każdego obowiązek zawiadamiania policji i sądu rodzinnego (art.4 § 1).  Do przejawów demoralizacji możemy zaliczyć: alkoholizm, odurzanie się środkami narkotycznymi, prostytucję, włóczęgostwo (wagary), uchylanie się od obowiązku szkolnego, obowiązku nauki, udział w grupach przestępczych, kradzież, naruszanie zasad współżycia społecznego – które jako czyny zabronione podlegają odpowiedzialności karnej.   

Funkcjonariusze publiczni, w tym sędzia, kurator, pracownik administracji rządowej  i samorządowej (nauczyciel i pracownik socjalny), którzy przekraczając swoje kompetencje  lub niedopełniając obowiązków, działają na szkodę interesu publicznego lub prywatnego (w tym przypadku na szkodę dziecka), podlegają karze do lat 3, a jeżeli działali nieumyślnie do lat 2  (art. 231 § 1 i 3 kk).

Pamiętaj!  

Na pracownikach instytucji publicznych i niepublicznych pracujących z dziećmi spoczywa szczególny obowiązek reagowania na wszelkie przypadki zagrożenia dziecka bądź zagrożenia innych ze strony dzieci.  

Podobne prace

Do góry