Ocena brak

Zasada życiowości w budowie programu nauczania w ujęciu K. Sośnickiego

Autor /Tristian Dodano /20.12.2011

Trzy ogólne zasady z których starano się wyprowadzić program nauczania:

1) Zasad życiowości

2) Zasada psychologiczna

3) Zasada kultury

- zasady te w różny sposób mogą być ze sobą łączone i kombinowane

Zasada życiowości wymaga, aby dobierać taki materiał nauki, który przedstawia wartość dla przygotowania do dorosłego życia

Szkoła kierująca się tą zasadą powinna tak poprowadzić kształcenie się ucznia, aby posiadł on wiedzę, umiejętności i sprawności, które mogą go uczynić zdolnym do życia w dorosłości

Czynności życiowe wg Spencera: (istotne dla człowieka)

a) Czynności odnoszące się bezpośrednio do utrzymania własnego bytu cielesnego – zakochania zdrowia i należytego rozwoju ciała

b) Czynności odnoszące się pośrednio do zachowania bytu cielesnego – związane z pracą zawodową i zarobkową

c) Czynności odnoszące się do zachowania gatunku, wychowania potomstwa – odnoszące się do życia rodzinnego

d) Czynności związane z zachowaniem życia zbiorowego człowieka – odnoszące się do życia społecznego

e) Czynności wypełniające czas odpoczynku

Lista czynności wg Bobbita:

a) mowa i wzajemne porozumiewanie się ludzi ze sobą;

b) czynności związane ze zdrowiem;

c) czynności obywatelskie;

d) ogólne czynności towarzyskie i społeczne dla utrzymania kontaktu i współżycia między ludźmi

e) wyzyskanie wolnego czasu: rozrywki i odpoczynek;

f) zachowanie rześkości i gotowości umysłowej, analogicznie do zachowania zdrowia

g) czynności religijne;

h) czynności rodzinne: wychowanie dzieci, utrzymanie właściwego życia domowego;

i) niewyspecjalizowane i niezawodowe czynności praktyczne;

j) praca zawodowa.

Analiza czynności człowieka staje się podstawą dla doboru treści nauczania

Wg Bobbita nie należy umieszczać między przedmiotami kształcenia ogólnego żadnego przedmiotu, który ma znaczenie tylko dla niektórych zajęć człowieka, a nie jest wspólny wszystkim.

Program kształcenia ogólnego mieści w sobie dwojakiego rodzaju przedmioty:

A) Przedmioty podstawowe – których potrzeba jest dla wszystkich ludzi oczywista i powszechnie uznana (np. język ojczysty, mówienie, pisanie, literatura ojczysta, matematyka codzienności, nauka o zdrowiu,  itp.)

B) Przedmioty dodatkowe – odnoszą się do takich czynności, które nie są czynnościami wyspecjalizowanymi, ale nie są też powszechnie uznawane za potrzebne (np. języki obce, wyższa matematyka, krasomówstwo, itp.)

Szkoła powinna objąć swoim programem takie czynności, przy których spełnianiu w potocznym życiu uwidaczniają się niedociągnięcia i braki (np. błędy mowy, błędy higieny, niewłaściwy tryb życia, itp.)

Fritz Blättner:

Nie uznaje szkoły, która miałaby dać młodzieży jedynie zapas wiedzy -> jej zadaniem jest uczynić z jednostki członka narodu

Szkoła ma wzbudzić siły służące narodowi, a wiedza jest tylko jednym z czynników, który tu wchodzi w rachubę. Obok niej na równi staje rozwój serca i zdolności działania.

Starał się rozłożyć całość życia narodu na prostsze składniki, znalazł w tej całości pięć odrębnych stron i do nich dopisał siły:

- życie w państwie -> władza

- życie w kościele -> wiara

- życie towarzyskie -> społeczeństwo

- życie nauki -> idea i sens

- życie gospodarcze -> praca

szkoła przygotowująca do życia narodowego powinna wchłonąć w siebie 5 tych stron i związanych z nimi 5 sił

tych pięć działów stanowi pierwszą zasadę dla budowy programu szkolnego, drugą jest rozróżnienie między receptywnością a spontanicznością

tworom przeszłości na których wzrasta teraźniejszość odpowiada receptywność, zaś powstawanie nowego życia jest spowodowane spontanicznością

receptywnością są właśnie takie czynności jak przysłuchiwanie się, zapamiętywanie, oglądanie, pojmowanie itp.

Spontanicznością jest tworzenie, wynajdywanie, praca, itp.

Podobne prace

Do góry