Ocena brak

Zasada udziału ławników w rozprawach sądowych

Autor /Rudolf21 Dodano /13.12.2011

W Polsce nie stosuje się systemu ławy przysięgłych, tzn. odrębnego ciała orzekającego uniezależnionego od zawodowego sędziego, złożonego z losowo dobranych obywateli i wypowiadającego się przede wszystkim o winie oskarżonego lub o zasadności roszczenia cywilnego. Od kilku dziesięcioleci stosuje się natomiast system sądu ławniczego, tzn. sądu o mieszanym składzie obejmującym sędziego zawodowego oraz ławników. Sąd taki działa w sposób jednolity – sędzia wraz z ławnikami rozstrzygają wszystkie kwestie i większością głosów wydają orzeczenie.

Ławnicy występują tylko w sądach powszechnych i wojskowych. Są oni wybierani przez rady gmin z obszaru działania danego sądu; kandydatów mogą zgłaszać prezesi sądów, stowarzyszenia, organizacje i związki zawodowe, a także grupy wyborców. Kandydat musi posiadać obywatelstwo polskie, ukończone 30 lat, pracować lub mieszkać w miejscu kandydowania co najmniej przez rok, musi też wykazywać nieskazitelny charakter. Kadencja ławników wynosi 4 lata. Ławnik jest wyznaczany przez prezesa sądu do udziału w rozprawach, w zasadzie na czas nie przekraczający 12 dni w roku. W zakresie orzekania ławnicy są niezawiśli.

Udział ławników w postępowaniu sądowym był zawsze ograniczony do postępowania w pierwszej instancji. W myśl art. 47 kpc skład ławniczy jest wymagany tylko w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych oraz w sprawach z zakresu stosunków rodzinnych, z wyjątkiem spraw o alimenty, natomiast w sprawach karnych skład ławniczy pozostał regułą (art. 28 kpk). W pozostałych sprawach w pierwszej instancji sąd orzeka w składzie jednego sędziego zawodowego.

Podobne prace

Do góry