Ocena brak

Zasada maksymalizacji satysfakcji

Autor /Ella Dodano /16.04.2011

 

Jedna z podstawowych teorii, na której opiera się mikroekonomia stanowi, że konsumenci podejmują na rynku takie decyzje, które pozwalają im uzyskać maksymalną satysfakcję. Jest ona utożsamiona z użytecznością, czyli zadowoleniem, radością, przyjemnością, jakie uzyskuje pojedynczy człowiek w wyniku konsumpcji określonego dobra lub usługi.

 

Dla osiągnięcia tego celu niezbędne są trzy zasadnicze warunki:

 

  1. Osoba musi mieć możliwość dokonania wyboru spośród wielu alternatyw, np. może kupić bilet do teatru albo kilogram wiśni, lub bilet do dyskoteki,

  2. Dokonanie wyboru zawsze musi oznaczać rezygnację z co najmniej jednego wariantu alternatywnego, np. decydując się na bilet do teatru rezygnujemy z zakupu kilograma ulubionych wiśni.

  3. Osoba musi kierować się w procesie podejmowania decyzji skalą korzyści, tzn. dokonywać takich wyborów, w efekcie których uzyskiwane korzyści przewyższają ponoszone koszty, np. decydujemy się w danym momencie na zakup biletu do teatru ponieważ uznajemy, że przyjemność z oglądania sztuki jest wyższa niż przyjemność zjedzenia wiśni.

 

 

Maksymalizacja satysfakcji jest efektem określonego zachowania konsumentów na rynku nazywanego postępowaniem racjonalnym.

 

 

Przyjmuje się, że człowiek może postępować racjonalnie, jeżeli:

 

 

  • Potrafi określić swoje potrzeby oraz posiada system preferencji, czyli wie co dla niego w danym momencie jest bardzo ważne, a co mniej. Decyzja zakupu biletu do teatru jest wyrazem posiadania preferencji – przyjemność z oglądania przedstawienia jest wyższa niż przyjemność zjedzenia wiśni

  • Potrafi uporządkować swoje potrzeby według własnego kryterium ważności. na przykład fakt ten ujawnia się w następującym stwierdzeniu: - zbieram pieniądze, aby kupić magnetofon, a później będę zbierał pieniądze na zakup roweru,

  • Podejmuje takie decyzje o zaspokajaniu swoich potrzeb, które przynoszą mu maksymalną satysfakcję. W określonym czasie większą użyteczność dla danej osoby ma zakup magnetofonu niż roweru.

 

 

 

Na proces maksymalizacji satysfakcji składają się konkretne decyzje podejmowania przez konsumentów, których podstawą jest wcześniej przeprowadzona analiza korzyści i kosztów. Jeżeli postępujemy racjonalnie, to zawsze wybieramy to rozwiązanie, które w efekcie przyniesie nam większą korzyść niż koszty, a w skrajnym przypadku będzie im równe.

W zasadzie analiza korzyści i kosztów jest trwałym elementem naszego codziennego zachowania. Na przykład, gdy rano wstajemy z łóżka i stwierdzamy, że obudziliśmy się zbyt późno aby zjeść śniadanie i zdążyć na rozpoczęcie pierwszej lekcji, to w naszym umyśle przeprowadzamy szybką analizę – co nam się bardziej się opłaca, czy być punktualnym ale głodnym, czy najedzonym ale spóźnionym ? Wybieramy to rozwiązanie, które naszym zdaniem przynosi nam największą korzyść. Ci, dla których punktualność jest ważniejsza od porannego śniadania – rezygnują z jedzenia. Ci zaś, którzy nie wyobrażają sobie pójść głodnym na lekcje – jedząc śniadanie decydując się również na spóźnienie.

Gdy po lekcjach koledzy namawiają nas na pójście do kina, co wiązałoby się z wydaniem reszty własnych pieniędzy, a które chcieliśmy przeznaczyć na zakup kilograma ulubionych wiśni, to rozważamy, co przyniesie nam w danym momencie większa korzyść – obejrzenie teatru, czy zjedzenie wiśni. Decydując się na zakup biletu, wybieramy w tej chwili dla siebie większą przyjemność, jaką jest oglądanie i przezywanie danego filmu i równocześnie godzimy się ponieść koszt wyrażający się w utraconej korzyści, jaką byłoby konsumowanie kilograma wiśni. Tak więc efektem dokonywania wyborów zawsze są utracone korzyści nazywane kosztami alternatywnymi.

Są to najcenniejsze – z punktu widzenia osoby podejmujące decyzje – produkty, jakie nie wytworzono lub nie skonsumowano w wyniku dokonania wyboru. Nie stanowi je suma utraconych korzyści, a jedynie największa korzyść alternatywna.

Za kwotę wydatkowaną na bilet do kina można kupić 1 kg wiśni lub 10 owoców kiwi. Kosztem alternatywnym nie jest utrata przyjemności wynikająca z konsumpcji wiśni i kiwi, a jedynie utrata przyjemności spożycia wiśni, ponieważ lubimy je najbardziej ze wszystkich owoców.

 

Koszty alternatywne charakteryzują się następującymi cechami:

 

  • Zawsze określone są w momencie podejmowania decyzji, czyli dokonywania wyborów. Dzisiaj najbardziej lubimy wiśnie, aich1kg kosztuje tyle samo co bilet do teatru. Wybór jednego jest kosztem drugiego. Jutro, gdy rodzice zwiększą nasze kieszonkowe, a więc zmienią się warunki podejmowania decyzji, będzie nas stać na zakup biletu, i wiśni – ale zawsze pojawi się inna alternatywna – koszt utraty innych przyjemności,

  • Zawsze ponoszone są przez osobę (podmiot) podejmującą decyzje. To my kupując bilet do teatru ponosimy koszt związany z utratą przyjemności konsumpcji 1kg wiśni, a nie nasz kolega, który w teatrze żałował, że nie ma już pieniędzy na bilet do dyskoteki,

  • Zawsze mają charakter subiektywny. Dla nas kosztem jest utrata przyjemności konsumpcji wiśni, dla kolegi utrata przyjemności pójścia na zabawę dyskotekową

  • Zawsze są wielkościami niezrealizowanymi. W momencie zakupu biletu już nie zjemy kilograma wiśni.

 

 

Podobne prace

Do góry