Ocena brak

Zasada kulturalna w budowie programu nauczania w ujęciu K. Sośnickiego

Autor /Tristian Dodano /20.12.2011

Zasada kulturalna wymaga takiego dobrania treści, aby uczeń mógł zaznajomić się i przejąć kulturą epoki

Wychowanie dla kultury musi mieć dwa oblicza:

a) Trzeba nauczyć umiejętności korzystania z już istniejących dóbr kulturalnych

b) Trzeba nauczyć umiejętności współdziałania w jej rozwijaniu

Każdy program kulturalny powinien posługiwać się jakimś rejestrem dóbr

Taki rejestr podaje W. Döring:

Szukając zasadniczych dóbr kultury najpierw trzeba ustalić jakie są zasadnicze typy życia psychicznego ludzi, pod tym względem Döring opiera się na Sprangerze

Sześć podstawowych typów charakterologicznych: typ teoretyczny, estetyczny, ekonomiczny, religijny, społeczny, polityczny

Tym typom odpowiada 6 dziedzin kultury: nauka, sztuka, gospodarstwo, religia, społeczeństwo, państwo

Ustroje zawodowe dobrane do nich: naukowe, artystyczne, gospodarcze, religijne, społeczne, państwowe

Człowiek który posiadł subiektywnie pewne dobra kultury, sam jest teraz jej nowym dobrem. On sam stał się pewnym wytworem kultury, która w nim znalazła swoje siedlisko

Nie sama teoretyczna nauka jest kształcąca i nie tylko do niej ma się ograniczyć program

Wykształcenie w dydaktyce kultury obejmuje nie tylko stronę umysłową, ale też uczuciową i woli ucznia

Droga powstawania obiektywnych dóbr:

a) Typ charakteru (czynnik psychologiczny)

b) Ustrój zawodowy (czynnik zewnętrzny organizujący powstanie obiektywnego dobra)

c) Rezultat a i b – dobro obiektywne, oddziaływując na innych staje się w ich umyśle

d) Subiektywnym dobrem kultury

Człowiek wykształcony ma być obiektywnym dobrem

Ze względu na psychiczny charakter wykształcenia, który jest własnością człowieka wykształconego, trzeba raczej uważać takiego człowieka za pewien typ psychiczny, podobny do innych typów produkujących dobra obiektywne

Wykształconym nie jest się z natury

Program stopniowany:

a) Stopniowanie w kierunku treści kulturalnych – wymaga pochodu od treści łatwiejszych do trudniejszych

b) Stopniowanie przestrzenne – polega na tym że obejmuje kulturę coraz szerszego kręgu, zaczynając od najbliższego otoczenia (dom rodzinny, dzielnica, miasto, kraj, świat)

c) Stopniowanie czasowe – postępuje od obecnej kultury do kultury przeszłości, okazując jej dzieje

Żądanie stopniowania w programie kulturalnym wysnuwa postulat współczesności i aktualizacji wiedzy – w skrajnej postawie postulat ten dopuszczałby tylko do programu takie treści które były zgodne z ostatnimi wynikami badań naukowych

a) Zagrożenia:

- wiedza chwiejna i nieustalona

- rozbieżności

- budzi wątpliwości

b)    Możliwości/Kontrargumenty:

     - przy przekształcaniu się kultury i nauki razem ze zmianą treści zmienia się system wartości z nimi związany

    - bez względu na to czy kultura współczesna jest ustalona, czy nie, człowiek musi w niej żyć i z nią się zaznajomić

    - program kultury może raczej dążyć do tego, aby zaznajamiając się z teraźniejszością dawać równocześnie możność szukania w niej takich treści i sił, które mają szanse przetrwania i które są ważne dla przyszłości

Celem programu kulturalnego jest nie tylko przygotować do korzystania z gotowych dóbr kultury, ale też współpracować nad jej rozwojem

Przebieg procesu kształcenia przez pryzmat programu kulturalnego:

1) Jednostka odbiera oddziaływanie istniejącej już kultury

2) Uczący się duchowo się wzbogaca na treściach przyjętej kultury z uwzględnieniem wytworów historycznych

3) Subiektywna przeróbka materiału kulturalnego, zgodnie z przewidywanym biegiem rozwojowym kultury

4) Obraz ten jest realizowany i na ten wzór przekształca się otoczenie jednostki, przez to zmienia się stan obecnej kultury

W programie kulturalnym skala wartościowania się bardzo rozszerza!

Podobne prace

Do góry