Ocena brak

Zasada dobrowolności świadczenia pracy

Autor /Faust Dodano /07.12.2011

( art. 11 KP) Dobrowolność świadczenia pracy zrewolucjonizowała stosunki służbowe w administracji. Występuje w dwóch aspektach:

a) dobrowolnym nawiązywaniu stosunku pracy,

b) dobrowolnym trwaniu stosunku pracy.

Powyższa zasada dotyczy pracownika i pracodawcy. W przypadku pracownika nie ma żadnych ograniczeń, a w przypadku pracodawcy są pewne ograniczenia.

Osoba prawna, jeśli ma zdolność do czynności prawnych może być pracownikiem.

Pracownikiem może być osoba, która ukończyła 15 r.ż.(w niektórych przypadkach 18 r.ż.).

Pracować można tak długo, jak długo pozwala nam np. zdrowie a wiec nawet wtedy, gdy nabyło się już uprawnienia do emerytury lub renty. Chociaż są tu pewne ograniczenia ustawowe, np. nie można być sędzią po 70 r.ż.

Niektóre ograniczenia w swobodzie nawiązywania stosunku pracy i jego trwania, leżące po stronie pracodawcy to:

- ustawa z 28.12.1989r. o tzw. grupowych zwolnieniach z pracy w art. 12 stanowi, że jeśli w ciągu roku od zwolnienia pracowników w danej grupie zawodowej pracodawca zatrudnia pracowników takiej samej grupy zawodowej, a pracownik wyrazi chęć podjęcia pracy, to pracodawca musi go zatrudnić. Nie ma jednak obowiązku powiadamiania byłego pracownika o chęci ponownego zatrudnienia.

- obowiązek nawiązania stosunku pracy dotyczy także osób zwolnionych z pracy bez wypowiedzenia i bez ich winy. Według art.53 § 5 KP pracodawca powinien w miarę możliwości ponownie zatrudniać pracownika, który w okresie 6 m-cy od rozwiązania umowy o prace bez wypowiedzenia, zgłosi swój powrót do pracy niezwłocznie po ustaniu przyczyn wymienionych w art. 53 § l i 2.

- przy umowie na czas nieokreślony, niewiększym ograniczeniem w rozwiązaniu umowy o prace bez wypowiedzenia będzie umotywowanie przyczyn, które musza być istotne.

Podobne prace

Do góry