Ocena brak

ZARZĄDZANIE STRATEGICZNE - Cybernetyka

Autor /max Dodano /22.03.2011

Teoretyczne i metodologiczne podstawy wywodzące się z cybernetyki, to przede wszystkim teoria systemów oraz teoria gier. Zwłaszcza ta pierwsza jest szeroko stosowana w zarządzaniu strategicznym. Teoria gier stanowi również bazę metodyczną dla zarządzania strategicznego opisując proces konkurencji.

Z. Pierścionek1 próbuje usystematyzować podział koncepcji zarządzania strategicz­nego także w innym ujęciu - dzieląc je na sformalizowane oraz niesformalizowane. Głównym elementem różnicującym te koncepcje jest formalne planowanie strategiczne przy zastoso­waniu metod formalnych.

1 Z. Pierścionek, Strategie rozwoju firmy, jw.,

 

Głównym przeciwnikiem podejścia formalnego jest m. in. H. Mintz­berg, który większy nacisk kładzie na myślenie strategiczne płynące raczej z wyobraźni menedżera co uniemożliwia jego formalny opis. Należy przy tym zaznaczyć, iż koncepcje formalne bazują głównie na ekonomii i cybernetyce, podczas gdy nieformalne - na teorii orga­nizacji i zarządzania oraz teorii systemów.

Autor uwypukla także inny podział koncepcji strategicznych bazujących na tzw. „budowaniu strategii od dołu”, czyli wyjścia od poziomu działów firmy oraz „od góry”, tzn. mając na uwadze wizję rozwoju firmy jako całości, co można nazwać wspomnianą w przyto­czonej tabeli strategią kompleksową czy zintegrowaną.

Nie należy też zapominać, że wraz z rozwojem naukowego podejścia do zagad­nień zarządzania strategicznego prezentowanego przede wszystkim przez naukowców ze znanych światowych centrów dydaktycznych, równolegle rozwijał się silnie nurt empiryczny tworzony przede wszystkim przez praktyków - największe firmy konsultingowe, takie jak: Boston Consulting Group (BCG), McKinsey czy A. D. Little. Narzędzia i mierniki przez nie stworzone będą szeroko omawiane i wykorzystywane w dalszej części pracy. Należy tu jed­nak zaznaczyć, że koncepcje empiryczne zakładają, iż ogólne źródła czy warunki sukcesu danej firmy będą skutkowały także w przyszłości, co w obliczu ciągłych i istotnych zmian w otoczeniu jest wątpliwe i może podlegać dyskusji.

Wspominając rozwój koncepcji strategii konkurencji w ramach zarządzania strategicz­nego, należy podkreślić zasługi i dokonania M. Portera - naukowca z Harvardu. Stworzone przez niego metody analizy otoczenia konkurencyjnego będą szczególnie przydatne i wyko­rzystywane w dalszych etapach niniejszej pracy.

Pojawił się także w historii zarządzania strategicznego nurt syntetyzujący różne podej­ścia, szczególnie w przypadku podręczników o charakterze akademickim. Możemy w nich znaleźć integrację i syntezę podejścia ekonomicznego, organizacyjnego oraz cybernetycznego a także formalnego i nieformalnego.

W zarządzaniu strategicznym istnieją także koncepcje bezpośrednio wywodzące się z ekonomiki przemysłu. W gruncie rzeczy jedną z nich jest m.in. koncepcja M. Portera. Kon­centrują się one przede wszystkim na rozpoznawaniu pewnych struktur i mechanizmów w rozwoju przemysłu i przedsiębiorstw, szczególną uwagę zwracając na problemy koncentracji, specjalizacji oraz dywersyfikacji, jak również na lokalizację przedsiębiorstw, postęp tech­niczny i organizacyjny, efektywność różnych form własności, współpracy i porozumień.

W celu stworzenia jak najdoskonalszej strategii wiedza z zakresu ekonomiki prze­mysłu, jednocześnie będąca bazą dla sformułowania prawidłowej polityki przemysłowej, sta­nowi warunek konieczny skuteczności formułowania takiej strategii. Jest to bowiem wiedza o otoczeniu przedsiębiorstwa, także o oddziaływaniu państwa na rynek poprzez prowadzoną politykę przemysłową, ale przede wszystkim znajomość danego sektora i zasad nim rządzą­cych. Im lepsza i szersza jest ta wiedza, tym trafniejszy wybór strategii działania. Wiąże się to w sposób oczywisty z prawidłowo przeprowadzoną analizą sektora.

Ściśle związana z zarządzaniem strategicznym jest analiza projektów inwestycyjnych. Z. Pierścionek zaznacza, że te dyscypliny „obejmują bardzo zbliżony zakres problematyki, tj. określanie możliwości wzrostu (wariantów inwestycyjnych), ich oceny, wyboru oraz wdro­żenia.”1 Należy jednak zaznaczyć, iż analiza projektów inwestycyjnych jest dziedziną znacz­nie węższą niż szeroko pojmowane zarządzanie strategiczne, choć w nim się zawiera i rów­nież pozwala na określenie możliwości i dróg rozwoju z tą tylko różnicą, że koncentruje

się ono na metodach wzrostu i rozwoju już istniejących przedsiębiorstw. Analiza projektów roz­waża możliwości rozwoju nowych przedsięwzięć, względnie projektów dalszego rozwoju istniejących firm.

Można mniemać, że dalszy rozwój zarówno ekonomiki przemysłu jak i analizy pro­jektów będzie integrował te dyscypliny z szeroko pojętym zarządzaniem strategicznym korzy­stając z dorobku metodologicznego tego ostatniego.

Podobne prace

Do góry