Ocena brak

Zarządzanie luką

Autor /Emma Dodano /07.04.2011

 

Zarządzanie luką ocenia niedopasowanie długości okresów oraz terminów zmian oprocentowania aktywów i pasywów. Na skutek niedopasowania tworzą się luki czasowe, co powoduje, że bank jest narażony na ryzyko wynikające ze zmian stóp procentowych.

W związku z tym bank stawia sobie następujące cele:

  • niedopuszczenie do sytuacji, w której oprocentowanie pasywów przewyższałoby oprocentowanie uzyskiwane z aktywów;

  • działanie na rzecz zwiększenia różnicy na korzyść aktywów, zmniejszenia niedopasowania.

Analiza luki wykorzystywana jest głównie do oceny pozycji o stałym oprocentowaniu. Metoda ta wymaga określenia terminów zapadalności (aktywa) i wymagalności (pasywa), w więc przewidywania terminów zmiany oprocentowania. Na podstawie tych danych sporządzane jest zestawienie niedopasowania, które pozwala określić wielkość ryzyka dla pozycji o stałym oprocentowaniu. Wyrażone ono jest przez gap (lukę0, która stanowi różnicę między aktywami i pasywami w określonym terminie w przyszłości. Chodzi tu o nadwyżkę wymagalnych aktywów nad zapadalnymi pasywami i odwrotnie.

Analiza luki dokonywana jest w celu określenia różnicy między wartością zapadalności aktywów i wymagalności pasywów, dla każdego okresu. Jeżeli wartość aktywów przewyższa wartość pasywów, to istnieje luka dodatnia (pozycja długa). Jeżeli wartość pasywów jest większa od wartości aktywów, to luka jest ujemna (pozycja krótka).

Proces eliminowania liki dodatniej, ze względu na możliwość poniesienia straty w przypadku spadku stóp procentowych, może następować poprzez wydłużenie okresu zapadalności aktywów, zwiększenie krótkoterminowych pasywów wrażliwych na zmianę stóp procentowych oraz wykorzystanie operacji na finansowych rynkach terminowych.

Proces eliminowania luki ujemnej, ze względu na możliwość poniesienia straty w przypadku wzrostu stóp procentowych, może następować poprzez skracanie okresu zapadalności aktywów, zmniejszenie krótkoterminowych pasywów wrażliwych na zmiany stóp procentowych oraz wykorzystanie operacji na finansowych rynkach terminowych.

Miarą ryzyka jest szacunkowa zmiana dochodu banku w wyniku powstania nadwyżki aktywów lub pasywów i powstałego w związku z tym niedopasowania oprocentowania

W rezultacie tej analizy bank oblicza tzw graniczne stopy procentowe. Określają one:

  • maksymalną stopę oprocentowania środków na refinansowanie nadwyżki aktywów, tak żeby bank nie poniósł straty;

  • minimalną stopę oprocentowania, którą należy utrzymać po stronie aktywów w przypadku nadwyżki po stronie pasywów, tak żeby bank nie poniósł straty.

Na podstawie otrzymanych wyników można ustalić w banku limity relacjonujące nadwyżkę po stronie aktywów lub pasywów o stałej stopie oprocentowania do całości tych pozycji. Na przykład nadwyżka po stronie aktywów o stałej stopie oprocentowania nie powinna przekraczać15% sumy aktywów.

Podobne prace

Do góry