Ocena brak

Żarłacz tygrysi

Autor /wera Dodano /31.01.2012

Ze względu na ostre zęby, wielką paszczę i ogromny apetyt żarłacz tygrysi jest dla ludzi obiektem fascynacji i budzi wśród nich lęk. Rzeczywiście jest on jednym z największych i najbardziej krwiożerczych rekinów na świecie.
Żarłacz tygrysi (Galeocerdo cuvieri) jest szczególnie dobrze przystosowany do życia w trudnych warunkach. Gatunek ten jest często spotykany w ciepłych wodach morskich dookoła Ameryki Północnej i Południowej, Afryki, wysp na Pacyfiku i Australii. Spotykano go także w Kanale La Manche, a nawet na dalekiej półno­cy w okolicach Islandii.
Żarłacze tygrysie dobrze pływają i odbywają dalekie wędrówki w poszukiwaniu zdobyczy. Doskonale czują się zarówno w głębinach oceanów, jak i w płytkich przybrzeżnych wodach mórz oraz w okolicach ujść rzecznych. Dlatego w regio­nach, które zamieszkują, mogą stanowić zagroże­nie dla kąpiących się plażowiczów.
Chociaż niektórzy twierdzą, że widzieli dziewięciometrowe żarłacze tygrysie, uważa się, że dłu­gość ciała większości w pełni dojrzałych ryb z tego gatunku nie przekracza sześciu metrów. Nazwa ga­tunkowa pochodzi od wzoru na ciele młodych osobników, których grzbiet i boki są pokryte ciem­nymi, znikającymi z czasem pasami.
Żarłacz tygrysi należy do rodziny żarłaczowatych. Innymi przedstawicielami tej grupy rekinów są żarłacz tępogłowy i żarłacz błękitny. Gatunki z tej rodziny rekinów są najbardziej niebezpieczne dla ludzi, a zarazem najczęściej spotykane.

Szkielet i kształt
Rekin tygrysi, tak jak inne gatunki rekinów, nale­ży do podtypu kręgowców. Jego szkielet nie jest utworzony z kości, lecz w przeciwieństwie do wię­kszości gatunków ryb, jest zbudowany ze zwartej tkanki chrzestnej, która jest lżejsza i bardziej ela­styczna od tkanki kostnej. Ryba ta oddycha skrzelami umieszczonymi po bokach głowy.
Wielkość ciała i kształt sprawiają, że żarłacz tygrysi jest niezwykle groźnym drapieżnikiem. Jego smukła, opływowa linia ciała umożliwia mu szybkie i swobodne poruszanie się w wodzie, a dłu­ga, górna część płata płetwy ogonowej umożliwia szybkie pływanie. Płetwy piersiowe są umieszczo­ne w dolnej części ciała, a płetwa grzbietowa po­środku. Utrzymanie równowagi umożliwiają też małe nieparzyste płetwy na ogonie. Żarłacz tygry­si pływa wykonując ogonem ruchy na boki, a swych płetw używa do zmiany prędkości i kierun­ku ruchu. Ząbkowane łuski rekina - nazywane plakoidalnymi - są lżejsze i mniejsze od łusek wol­niej pływających gatunków, które poruszają się w okolicy przydennej, toteż żarłacz nie napotyka na zbyt wielki opór wody podczas pływania.
Jego pokarm jest bardzo różnorodny, dlatego zawsze w swoim otoczeniu może znaleźć coś do jedzenia. Podczas gdy niektóre bardzo duże gatun­ki rekinów, takie jak rekin wielorybi, żywią się wyłącznie planktonem (drobnymi, zawieszonymi w toni wodnej organizmami roślinnymi i zwierzę­cymi), wszystkożerny żarłacz tygrysi zadowala się czymkolwiek - w skład jego diety wchodzą kraby i inne skorupiaki, ryby, małe rekiny, jadowite płaszczki, żółwie morskie, a nawet lwy morskie.
Atakuje także unoszące się na powierzchni morza mewy, a w ujściach rzek napada na krokodyle. Żarłacz tygrysi jest także jednym z niewielu zwie­rząt, które zjadają trujące rozdymki. Ryby te mają zaledwie 30 cm długości i trujące mięso. Dla obro­ny przed napastnikami nadymają się wodą i roz­puszczonym w niej powietrzem. Dzięki temu po­większają rozmiary swego ciała prawie dwukrotnie.

Wszystkożerca
Ponieważ żarłacz tygrysi żywi się bardzo różno­rodnym pokarmem, jest często nazywany morskim koszem na śmieci. Żarlacze tygrysie są nierzadkim widokiem w pobliżu nadmorskich miast, gdzie po­żerają rozmaite śmieci wrzucane do wody, włącz­nie ze starymi workami i kartonowymi pudełkami. 3 Tak jak wiele innych dużych gatunków rekinów, żarłacz tygrysi poluje w pojedynkę. Poszu­kując zdobyczy, kieruje się kilkoma doskonale wykształconymi zmysłami. Za pomocą doskona­łego słuchu lokalizuje szamoczące się zranione ryby, a komórki wewnątrz jego ucha i wzdłuż ciała wychwytują najdrobniejsze wibracje rozchodzące się od źródła pokarmu. Gdy rekin zbliża się do ofia­ry, kieruje się węchem, który jest szczególnie wraż­liwy na zapach krwi zranionego zwierzęcia. Jednak gdy drapieżnik jest w pobliżu innych zwierząt mor­skich, może reagować na wytwarzane przez nie słabe impulsy elektryczne. Narządy zmysłu elektry­cznego są zlokalizowane na pysku rekina. Oprócz tego żarłacz tygrysi ma doskonały wzrok.
Gdy żarłacz znajdzie się w pobliżu przyszłej ofiary, przez jakiś czas krąży dookoła niej. W tym czasie jego oczy są zasłonięte cienką błoną, a przez skrzela przepływa większa ilość wody. Umożliwia to pobranie dodatkowej ilości tlenu potrzebnej do wyzwolenia większej energii. Po schwytaniu zdo­byczy rekin rozrywa jej ciało na kawałki swymi ostrymi, piłkowanymi zębami. Ten sposób polo­wania pozwala wyjaśnić, dlaczego żarłacz tygrysi jest tak niebezpieczny dla ludzi. Jeśli ofiara krwa­wi i szamocze się w wodzie, rekin łatwo ją wykry­wa; takie zachowanie pobudza go do ataku.
Żarłacz tygrysi ma większe szanse przeżycia niż młode większości innych gatunków rekinów, gdyż jego rozwój następuje wewnątrz ciała matki, a nie w jaju złożonym gdzieś na dnie oceanu i pozosta­wionym bez opieki. Samica żarłacza tygrysiego wydaje na świat od 10 do 84 młodych, zwykle od 30 do 50. Po kopulacji samica nawet przez jeden rok przechowuje spermę w swym układzie rozrod­czym! Gdy jej jaja są gotowe do zapłodnienia, opuszczają one jajnik i są następnie zapładniane. Zapłodnione komórki jajowe rozwijają się w ciele samicy przez około dziesięć miesięcy. Każde z tych jaj jest odkładane w osobnym przedziale, którego ściiny są utworzone z substancji przypominającej nieco wyglądem przezroczysty plastik. Zarodki odżywiają się pokarmem odłożonym w jaju w po­staci żółtka.
Gdy młode osobniki mają 0,5 metra długości i są gotowe do opuszczenia ciała matki, torują so­bie drogę na zewnątrz przez ściany przedziału zarodkowego. Kiedy tylko znajdą się w wodzie, zaczynają pływać i poszukiwać pokarmu. W tym momencie udział matki w opiece nad młodymi koń­czy się i samica nie zajmuje się już więcej swym potomstwem. W efekcie małe żarłacze tygrysie zaraz po urodzeniu się bardzo często padają łupem innych drapieżców.
Chociaż żarłacz tygrysi może być zwierzęciem bardzo niebezpiecznym dla człowieka, to jednak nie przeszkadza to ludziom wykorzystywać go pod względem gospodarczym. Rybacy łowią go dla przyjemności, dla skór i wątrób, z których dawniej wytapiano olej oświetleniowy, a obecnie otrzymuje się bogaty w witaminy, łatwo przyswajalny tłuszcz. Wysiłki człowieka, aby zabezpieczyć plaże przed atakami tych niebezpiecznych rekinów, wpływają ujemnie na stan liczebny gatunku. Rekiny wpada­ją w zakładane sieci odgradzające kąpieliska od pełnego morza i giną w nich z powodu uduszenia się. Dzieje się tak szczególnie w wodach przy­brzeżnych Afryki Południowej i Australii.

Do góry