Ocena brak

Zapobieganie przeciążeniom w czasie siedzenia

Autor /endriu Dodano /19.12.2012

Przedstawione poniżej omówienie dotyczy oczywiście krzeseł, na których spędza się znaczną część dnia pracy, nauki czy wypoczynku. Prawidłowo zbudowane krzesło winno zarówno zapobiegać przeciążeniom u osób nie mających bólów kręgosłupa (profilaktyka pierwotna), jak i umożliwiać funkcjonowanie chorym z zaistniałymi już objawami choroby przeciążeniowej kręgosłupa (profilaktyka wtórna).

Krzesło do pracy i nauki musi mieć możliwość różnorodnych regulacji tak, aby można je przystosować do indywidualnych cech budowy ciała danego użytkownika, z zapewnieniem określonych wymogów medycznych. Możliwości regulacji powinny istnieć w zakresie: wysokości siedzenia, kąta jego ustawienia, wysokości oparcia, kąta pochylenia oparcia, przesuwania oparcia w przód i w tył, wysokości podłokietników, (ryc.4.4). Krzesło do

pracy musi ponadto posiadać nóżki na kółkach celem łatwego przysuwania się siedzącego na nim użytkownika jak najbliżej blatu biurka czy stołu. Powinno też mieć możliwość obracania się dookoła osi podstawy (krzesło obrotowe).

Wspomniane powyżej części krzesła należy uregulować w sposób następujący: wysokość ustawienia siedzenia dopasowuje się indywidualnie tak, aby uda podpierane były przez siedzenie, a stopy całą powierzchnią spoczywały na podłodze, (ryc.4.5.). W tej pozycji stawy biodrowe i kolanowe ustawione sąpod kątem około 90 stopni, a ciężar nógjest rozłożony równomiernie, częściowo na uda, częściowo na stopy. Siedzisko krzesła powinno być nieco skośne, ustawione wyżej w części tylnej i opadające w części przedniej. Wymusza to wygięcie części lędźwiowej kręgosłupa do przodu, czyli zapewnia pozycję siedzącą z utrzymaniem lordozy lędźwiowej. Podtrzymaniu lordozy służy także oparcie. Oparcie krzesła do pracy nie może stanowić jednolitej płyty sięgającej od pośladków po szyję, co jest często spotykane w nowoczesnych fotelach biurowych. Powinno sięgać wysokości łopatek i podpieraćjedynie odcinek lędźwiowy kręgosłupa, wypychając go niejako do przodu. Przestrzeń poniżej oparcia, pomiędzy dolnąjego krawędzią a siedzeniem krzesła, powinna być wolna, stanowiąc miejsce na „wepchnięcie" pośladków. Oparcie należy tak przesunąć do przodu, aby zachodziło kilka centymetrów nad płaszczyznę siedzenia, a nie, jak czasem bywa, znajdowało się za jego tylną krawędzią.

Przy zbyt małych możliwościach podtrzymywania lordozy lędźwiowej warto dodatkowo na oparcie zastosować różnego typu podpórki lędźwiowe lub klin z tworzywa podwyższający siedzenie od tyłu, . Powyższe urządzenia umożliwiająbezpieczne siedzenie na krzesłach nawet o najprostszej konstrukcji, powszechnie spotykanych w naszych domach.

Niezbędnym wyposażeniem każdego krzesła do pracy powinny być także podłokiet-niki o regulowanej wysokości. Umożliwiają one opieranie łokci i odciążanie kręgosłupa z ciężaru wiszących na nim barków i ramion. Stanowią także wsparcie dla rąk przy wstawaniu z krzesła. Podłokietniki powinny znajdować się na takiej wysokości, aby po oparciu się o nie łokciami, barki były nieco uniesione do góry i nie „wisiały" na kręgosłupie szyjnym.

Nieco odmienne cechy budowy powinien posiadać fotel do wypoczynku. Najbardziej fizjologicznie wypoczywa się w fotelu zapewniającym pozycję półleżącą, z podparciem pod głowę, kręgosłup lędźwiowy i kończyny. Najlepiej jeśli jest to fotel z możliwością „łamania" poszczególnych płaszczyzn podparcia i regulacji ułożenia części ciała pod indywidualnie odpowiadającym kątem. Powinien on także zapewniać podparcie dla ramion (poręcze) i dla stóp (spocznik). Niekorzystne dla kręgosłupa są natomiast fotele miękkie, niskie, zapadające się łukowato.

Nie zapewniają one prawidłowego podparcia odcinka lędźwiowego, a wstawanie z nich związane jest z koniecznością wykonania zamachowego ruchu tułowia do przodu,.

Podobne prace

Do góry