Ocena brak

Zanik szwów i ciemiączek

Autor /julka Dodano /03.01.2012

Wraz z postępującym wzrastaniem kości czaszki pasma łącznotkankowe między nimi położone stopniowo coraz bardziej zwężają się, ciemiączka zamykają, a wreszcie zamykają się i szwy. Pasma te w czasie porodu umożliwiają nasuwanie się brzegów kości na siebie i wzmagają do pewnego stopnia zdolność adaptacyjną główki płodu podczas przeciskania się przez kanał miednicy. Znaczna szerokość tych przestrzeni międzykostnych, jak również dłuższe niz zazwyczaj ich przetrwanie jest często wskaźnikiem wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego, a także jest charakterystycznym objawem procesów chorobowych (wodogłowie).

Ciemiączko tylne i ciemiączka położone na bocznej ścianie czaszki zamykają się normalnie w ciągu 1 roku życia, zazwyczaj niedługo po porodzie. Ciemiączko przednie zamyka się dopiero w 2 roku, choć nieraz już pod koniec pierwszego (Ehrlichówna).

Znacznie później zaczyna się zanik szwów. Podobnie jak zanikają chrząstkozrosty między trzonem a nasadą kości długich i są zastąpione kościozrostami, również wr późniejszym wieku zanika tkanka łączna szwów i na jej miejsce występuje kościozrost (synostosis*). Tylko okres między wystąpieniem pierwszego kościozrostu szwów na czaszce a zupełnym ich zanikiem jest znacznie dłuższy niż w chrząstkozrostach. O ile szew czołowy zanika już w 2 roku, o tyle większość szwów sklepienia czaszki kostnieje dopiero między 40 a 50 rokiem życia (synostosis senilis*). U człowieka kostnienie rozpoczyna się wpierw na powierzchni wewnętrznej, natomiast u wszystkich innych Naczelnych, jak i u ssaków w ogóle — na blaszce zewnętrznej. Poza szwem czołowym zanik rozpoczyna się w szwie strzałkowym w 20—30 roku. Później, między 30 a 40 rokiem, rozpoczyna się zanik szwu wieńcowego i klinowo-czołowego; w latach 40—50 kostnieje szew węgłowy. Pod względem czasu zarastania szwów widzimy duże różnice osobnicze. Niektóre kości twarzy, np. szczęki, kości podniebienne, nosowe, łzowe, stale pozostają samodzielne, prawdopodobnie w związku ze stałym przekształcaniem się kośćca szczęk wraz ze zmianami uzębienia i zmniejszającym się działaniem mięśni żwaczowych.

Podobne prace

Do góry