Ocena brak

ZALESKI ZYGMUNT, LUBICZ

Autor /andzi Dodano /06.04.2012

ZALESKI ZYGMUNT, LUBICZ, ur. 27 IX 1882 w Klonowcu pod Radomiem, zm. 15 XII 1967 w Paryżu, krytyk i historyk literatury, poeta. Uczestnik konspiracji niepodległościowej, więziony przez władze carskie, 1914 osiadł we Francji. Studiował m. in. na uniw. w Monachium i Paryżu, 1929 habilitował się na UW (wykładał do 1932 nowszą literaturę pol. z uwzględnieniem pol.-franc. kontaktów kult.). W 1934-35 i 1938-39 redagował rocznik Życie Sztuki, wyd. w Warszawie. W czasie II wojny świat, osadzony w niem. obozie w Buchenwaldzie za udział we franc. ruchu oporu. Rozwijał wielostronną działalność w dziedzinie pol.-franc. zbliżenia kult., m. in. jako kierownik sekcji pol. Institut d'Etudes Slaves (od 1920) i wykładowca języka pol. na Sorbonie (od 1922), współred. serii przekładów literatury pol. na język francuski (Collection Polonaise). Krytyk-komparatysta o zainteresowaniach artyst. i filoz., interesował się m. in. kontaktami Mickiewicza z Francuzami (Quinet, Michelet) i stosunkiem Balzaca do Polski, twórczością Słowackiego i pisarzy Młodej Polski (zbiory studiów i szkiców Dzieło i twórca 1913, Attitudes et destinees 1932), w pracach teoret. zajmował się zagadnieniami osobowości twórczej i formułował program subiektywistycznej „krytyki bezpośredniej". Uprawiał klasycyzującą lirykę opisową i refleksyjną (Na wąskiej miedzy snu i burzy 1914), prozę poet. (Akordy kamienne 1946, Kariatydy strącone 1946), dramat (Geniusz z urojenia 1932); 1938 otrzymał Złoty Wawrzyn PAL.

Wiersze zebrane 1924-1967, Aix-en-Provence 1970. K. WYKA Ciągle krytyka, w: Stara szuflada, Kr. 1967; Z. MARKIEWICZ Z.L.-Z, „Pam. Lit." 1969 z. 1.

Podobne prace

Do góry