Ocena brak

ZAKOŃCZENIE LECZENIA KRÓTKOTERMINOWEGO

Autor /kokoszka Dodano /28.05.2014

Uważa się, że nastolatek dopóty pozostaje w Fazie 1 dialektycznej terapii behawioralnej, dopóki przejawia znaczną niestabilność behawioralną. W większości programów leczenia, niezależnie od ustalonego czasu terapii (np. 16 tygodni, 6 miesięcy, 1 rok), nastolatek jest objęty standardową wersją terapii, zanim nie wyjdzie z Fazy 1. Istnieją tutaj dwa możliwe scenariusze (zob. rozdział 4 i 11). Po pierwsze, jeśli zachowania pacjenta nadal są destrukcyjne (np. podejmuje on samobójcze lub inne poważne, niekontrolowane zachowania), to powinien powtórzyć pierwszy etap terapii i pracować nad osiągnięciem celów przewidzianych dla Fazy 1. W takich okolicznościach najważniejsze jest kontynuowanie terapii z terapeutą indywidualnym, który może monitorować pacjenta oraz interweniować w razie zachowań samobójczych, kryzysowych czy niekontrolowanych. Po drugie, potrzebna jest niekiedy bardziej intensywna kontynuacja pierwszej fazy dialektycznej terapii behawioralnej. Mieliśmy kiedyś pacjentkę, która regularnie podejmowała zachowania zagrażające życiu. Po kilim tygodniach stało się jasne, że jej impulsy samobójcze nie poddają się leczeniu i że nie podejmie ona zobowiązania o powstrzymaniu się od zachowań samobójczych czy samouszkodzeń. Zorganizowaliśmy więc dodatkowe sesje rodzinne, podczas których należało opracować plan działania oraz plan monitorowania zachowań samobójczych, zwiększyliśmy też monitorowanie telefoniczne ze strony terapeuty indywidualnego. W zależności od sytuacji w podobnych wypadkach można rozważać inne, bardziej intensywne metody terapii. Dla nastolatka wykazującego poważne, niekontrolowane zachowania i nieuczęszczającego do szkoły odpowiednie może być leczenie na oddziale dziennym, oparte na odpowiedniej strukturze, spełniające wymogi bezpieczeństwa i kontroli zachowania.

Jeżeli po upływie ustalonego wcześniej czasu leczenia nastąpiła poprawa w zachowaniach pacjenta i nie są już one uważane za zachowania objęte Fazą 1 (tzn.

pacjent nie wykazuje zachowań samobójczych ani innych poważnych zachowań), można zaproponować mu kontynuację leczenia w kolejnej fazie przewidzianej w danej instytucji. (Trzeba pamiętać, że niektórzy pacjenci potrzebują przerwy między jedną fazą a drugą). W standardowej wersji dialektycznej terapii behawioralnej następuje przejście od Fazy 1, podczas którego pracuje się nad poważnym brakiem kontroli behawioralnej, do Fazy 2, która jest poświęcona emocjonalnemu przetwarzaniu traumy z przeszłości, smutku bądź straty. W Fazie 2 terapii ekspozycyjnej są najczęściej poddawane zaburzenia stresowe pourazowe. W niektórych programach istnieją jeszcze inne opcje kontynuowania leczenia, zastępujące lub uzupełniające Fazę 2 dialektycznej terapii behawioralnej. Jedną z powszechnych opcji kontynuacyjnych jest pewien rodzaj „grupy absolwentów”. Jeżeli wskazana jest praca nad zaburzeniami stresowymi pourazowymi, a w danej instytucji nie prowadzi się Fazy 2 dialektycznej terapii behawioralnej (z powodu braku środków lub personelu wykwalifikowanego do prowadzenia terapii ekspozycyjnej), należy się zastanowić nad rozwiązaniami, które umożliwiałyby taką metodę leczenia albo skierować pacjenta do terapeuty, który może prowadzić z nim terapię ekspozycyjną. Może ona zastępować albo uzupełniać inny rodzaj kontynuacji leczenia.

Nawet zakładając, że terapia ekspozycyjna jest dostępna dla potrzebujących jej pacjentów, można dodatkowo zorganizować grupę absolwentów. Praca w niej przybiera rozmaite formy, ale celem jest zawsze podtrzymywanie, wdrażanie i rozwijanie umiejętności. Pojawia się również możliwość rozwiązywania problemów

i otrzymywania wsparcia ze strony rówieśników. Osiąganie celów następuje albo w formie ustrukturyzowanej, w której na każde spotkanie grupy są przewidziane pewne treści edukacyjne, albo w formie nastawionej na proces, w której grupa pracuje według własnego scenariusza, ale przy każdej nadarzającej się sposobności ćwiczy umiejętności dialektycznej terapii behawioralnej. Uczestnictwo w jakiejkolwiek grupie w obrębie dialektycznej terapii behawioralnej wymaga, by pacjent miał także terapeutę indywidualnego, który o niego zadba, na wypadek gdyby pojawiły się nasilone myśli samobójcze. Kiedy pacjent należy do grupy absolwentów, terapeutą indywidualnym może być osoba prowadząca terapię ekspozycyjną, jeśli ta metoda leczenia jest oferowana. W innym wypadku terapeutą prowadzącym może zostać lider grupy absolwentów, ale wtedy grupa powinna być nieliczna. Jeszcze innym rozwiązaniem jest kontynuowanie pracy z terapeutą indywidualnym poznanym podczas pierwszej fazy leczenia. Ewentualnie można zmniejszyć częstotliwość wizyt oraz zmodyfikować cele i formę pracy, dopasowując je do obecnego obrazu klinicznego pacjenta.

 

Podobne prace

Do góry