Ocena brak

Zagrożenie normandzkie

Autor /Oktawia Dodano /19.04.2013

Leon IX dążył do umocnienia Państwa Kościelnego i rozszerzenia go na południową Italię, napotkał jednakw Normanach na przeszkodę. Od 1026 roku Normanowie z Normandii najmowali się na służbę książątNeapolu, Benewentu i Kapui, ale dążyli do przejęcia władzy, tworzenia własnych hrabstw i księstw,poczynając od Aversa.

Wybitny wódz normandzki, Robert Gwiskard, podjął (1042) podbój Apulii i Kalabrii, wypierając stamtąd wojska bizantyjskie. Komes Apulii, Wilhelm Żelazny, formalnie uznał sięlennikiem longobardzkiego księcia w Spoleto, a od cesarza Henryka III zyskał zatwierdzenie posiadłości iksięstwo Benewent. Leon IX nie był początkowo wrogo nastawiony do tych zmian, ale ucisk ludnościpod panowaniem Normanów i wołanie Benewentczyków o pomoc skłoniły go do zorganizowania przeciwnim wyprawy.

Cesarz zgodził się na dostarczenie wojsk i odstąpił papieżowi swe prawa do Benewentu.Ze względu na sprzeciw możnych, pomoc zbrojna cesarza ograniczyła się do niewielkiego oddziału.Papież jednak wszedł w porozumienie z Bizancjum, którego wojska w Italii miały włączyć się dowspólnej walki. Zanim doszło do połączenia wojsk, papież biorący osobisty udział w wyprawie przeciwNormanom musiał podjąć bitwę pod Civitate (18.06.1053), którą przegrał i dostał się do niewoli.

Po kilku miesiącach, gdy uznał lennem Normanów ziemie przez nich zdobyte, powrócił z niewoli, ale nie zrezygnowałz obrony przed ich zagrożeniem. W tym celu dążył do przymierza z Bizancjum. Historycywschodni (Nicolas Zernov) uważają, że sprawa Normanów odegrała decydującą rolę w powstaniu schizmymiędzy Konstantynopolem i Rzymem.

Podobne prace

Do góry