Ocena brak

Zagrożenia związane z legitymizacją

Autor /Ferdek Dodano /20.07.2011

Kwestie dotyczące mechanizmów, za pomocą którego legitymizacja jest podtrzymywana (proces demokratycznym rywalizacja partii, dobrobyt i reformy socjalne) były i są współcześnie podnoszone m.in. przez neomarksistów (Habermas, Offe). Podkreślali oni także, że legitymizację systemu politycznego, opartego na nierównej władzy klas, uważają ze wewnętrzną sprzeczność.

Habermas w pracy Legitimations im Spätkapitalismus (Legitymizacja w późnym kapitalizmie) zidentyfikował szereg „tendencji kryzysowych” w społeczeństwach kapitalistycznych, które utrudniają im utrzymanie politycznej stabilności wyłącznie za pomocą zgody powszechnej. Główną przyczyną tych napięć są sprzeczności i konflikty pomiędzy kapitalistyczną logiką (dążeniem do zysku) a naciskami, które rodzi demokracja (żądania dot. dobrobytu, powszechna partycypacja, społeczna równość). Wg Habermasa demokracje kapitalistyczne nie mogą trwale równolegle zaspokajać powszechnych żądań bezpieczeństwa socjalnego oraz wymagań gospodarki rynkowej. Dla rządów zmuszonych oprzeć się naciskom powszechnym albo ryzykować kryzys gospodarczy, utrzymanie legitymizacji może okazać się niebywale trudne, a w ostateczności niemożliwe.

Podobne zjawisko zidentyfikowali w latach 70. Anthony King czy Richard Rose, nazywając je „przeciążeniem”. Argumentowali oni, iż rządom coraz ciężej jest rządzić, ponieważ zbyt wiele się od nich wymaga. Stało się tak, ponieważ z jednej strony polityków i partie polityczne zachęcano do licytowania się w drodze do władzy, a z drugiej strony grupy nacisku zasypywały rząd trudnymi do pogodzenia roszczeniami (stąd narodził się Np. korporacjonizm). O ile neomarksiści twierdzą, że tendencje kryzysowe wykraczają poza zdolność kontroli demokracji kapitalistycznej, o tyle teoretycy przeciążenia postulowali zmianę priorytetów politycznych i ideologicznych.

Polityka lat 80. i 90. może być postrzegana jako odpowiedź na tę formę legitymizacji i kryzysu przeciążenia. Nawoływania do zmiany priorytetów napływały głównie ze strony Nowej Prawicy. Teoretycy, jak Np. Samuel Brittan, podkreślali kryzys fiskalny państwa opiekuńczego i mówili o „gospodarczych sprzecznościach demokracji”. Rządy Reagana czy Thatcher starały się obniżyć żądania i odpowiedzialność („robotnicy pozbawiają się pracy przez żądania zbyt wysokich zarobków).

Podobne prace

Do góry