Ocena brak

Zachyłki osierdzia

Autor /ashley Dodano /18.01.2012

W linii przejścia jednej blaszki osierdzia w drugą w przestrzeniach między naczyniami wytwarzać się mogą wypuklenia osierdzia, tzw. zachyłki. Z wyjątkiem jednego położonego na powierzchni tylnej serca, o którym będzie mowa niebawem, są to twory małe, bez większego znaczenia. Tak np. na powierzchni przedniej serca znajduje się niewielki zachyłek między rozdwojeniem pnia płucnego i wklęsłością aorty — zachyłek pnia płucnego. Inny położony jest na aorcie znacznie wyżej i w stronę prawą od poprzedniego, w najwyższym miejscu osierdzia, w pobliżu odejścia pnia ramienno-głowowego; jest to zachyłek aorty; głębokość jego, znacznie większa od głębokości poprzedniego, wynosi 2 do 2,5 cm. Z boku w przestrzeni między ż. główną górną a ż. płucną prawą górną leży zachyłek ź. głównej górnej (głębokość około 2 cm), który ku górze sięgać może aż do ujścia ż. nieparzystej.

Znacznie większy zachyłek znajduje się na stronie tylnej serca. Wewnątrzosierdziowo jest on ograniczony ze strony prawej ż. główną dolną oraz obu prawymi, po stronie lewej obu lewymi żyłami płucnymi; ku górze kończy się ślepo, wstępując w kierunku zatoki poprzecznej. Zachyłek ten ma nazwę zatoki skośnej osierdzia (sinus oblięuus pericardii). Zatoka skośna, podobnie jak zatoka poprzeczna, jest to szczelinowata przestrzeń potencjalna, której ściany normalnie przylegają do siebie. Tylko w przypadkach chorobowego nagromadzenia się płynów, które rozwierają jamę osierdzia, również szczeliny te mogą się poszerzać w rzeczywiste przestrzenie.

Oczywiście, żc zatoki, jak i zachyłki dostępne są tylko od strony jamy osierdzia. Żeby na zwłokach móc odnaleźć zatokę skośną, należy serce unieść ku górze.

Podobne prace

Do góry