Ocena brak

Zachyłek żebrowo-przeponowy

Autor /dianka Dodano /11.01.2012

Zachyłek żebrowo-przeponowy (recessus costodiaphraomaticus) leży w przejściu opłucnej żebrowej w opłucną przeponową. Przerzucając sie z wewnętrznej powierzchni żeber na przeponę tworzy on sierpów atą szczelinę skierowaną kti dołowi począwszy ocł nasady wyrostka mieczykowatego mostka do 12 kręgu piersiowego. Dno zachyłka czyli linia graniczna żebrowo-przeponowa odpowiada dolnej granicy opłucnej i sięga ku dołowi nieco powyżej przyczepów żebrowych przepony.

Największa głębokość zachyłka żebrowo-przeponowego leży nieco ku tyłowi od j^ii pacho\vcj i wynosi około 8—9 cm; głębokość zmniejsza się do przodu i nieco mniej silnie ku tyłowi; w linii przymostkowej wynosi ona około 2 cm, przy kręgosłupie okol*' 3 cm. W warnnkacłi prawidłowych zachyłek ten nawet we wzmożonym oddechu zazwyczaj nie jest talków i(ie wypełniony płucem: przeważnie (choć nie zawsze) blaszki > łucnej ściennej stykają się z sobą w dolnej części zachyłka. W zachyłku żebrowo-Vzrponowym możemy więc odróżnić dwie części. W obrębie części dolnej obie bl iszki opłucnej ściennej, przeponowa i żebrowa stykają się z sobą przedzielone tylko włosowatą szczeliną jamy opłucnej, w którą płuco przeważnie nie zstępuje. Część górna występuje również w postaci szczeliny w czasie wydechu, natomiast podczas wdechu obie ściany tej części zachyłka odchylają się od siebie i dolny brzeg płuca wnika między obie blaszki opłucnej ku dołowi; ta górna część zachyłka stanowi więc rzeczywistą przestrzeń dopełniającą; jest to tzw. przestrzeń dopełniająca dolna.

Jak zaznaczyliśmy wyżej, dolna granica zachyłka — linia graniczna żebrowo-pjzeponowa leży nieco powyżej przyczepów żebrowych przepony. Poniżej tej granicy, poniżej więc przestrzeni surowiczej (spalium serosum) zachyłka żebrowo-przeponowego przepona i śc iana boczna klatki piersiowej łączą się z sobą bezpośrednio tkanką łączną (spatium fibwsum costodiaphragmaticum). Ten pierścień włóknisty wzdłuż dolnej granicy opłucnej stanowi umocowanie błony surowiczej. Przedziurawiając ścianę tułowia między dolną granicą zachyłka a brzegiem dolnego otworu klatki piersiowej można więc uszkodzić przeponę nie naruszając opłucnej ; powyżej tego pasa, w obrębie dolnej części zachyłka ponadto zostanie uszkodzona opłucna (zachyłek żebrowo-prze-ponowy), za^i w obrębie górnej części zachyłka- podczas wdechu — poza tym również płuco .

Wyjątkowo głęboki wdech żebrowo-brzuszny. zwłaszcza u silnych młodych osób, może prowadzić do całkowitego otwarcia się zachyłka żebrowo-przeponowego, tak że granica dolna płuca odpowiada dolnej granicy opłucnej ściennej (Hasselwander). W głębokim wdechu również w położeniu ciała na boku zachyłek żebrowo-przeponowy strony przeciwległej do podłoża może się otwierać całkowicie. W lekkiej rozedmie płuc, jak wykazały zdjęcia rentgenowskie (Ilayek), w położeniu na grzbiecie jak i na brzuchu, płuco też może sięgać do dna tego zachyłka. W tych przypadkach więc cały zachyłek żebrowo-przeponowy stanowiłby przestrzeń dopełniającą i uszkodzenie go w dolnej części podczas wdechu może również uszkodzić płuco.

O stosunku zachyłka żebrowo-przeponowego i płuca do narządów podprzepo-nowych wspominaliśmy w t. III. W związku z topografią tej okolicy w wysiękach lewej jamy opłucnej w obrębie pola półksiężycowi tego Traubego zamiast odgłosu opukowego bębenkowego (jawnego) stwierdza się wyraźne stłumienie.

Podobne prace

Do góry