Ocena brak

Zabiegi ratujące życie - resuscytacja

Autor /reva Dodano /24.06.2014

Terminy „resuscytacja” i „reanimacja” w odniesieniu do stosowanych metod i działań są synonimami, mogą być zatem używane zamiennie. Jeśli w efekcie tych zabiegów uzyskamy zahamowanie (zawrócenie) procesu umierania, poszczególne układy organizmu ratowanego będą funkcjonować (choć mogą być wspierane np. silnymi lekami, respiratorem, urządzeniami wspomagającymi krążenie, jak np. balon wewnątrzaortalny, stymulator serca) a pacjent odzyskał przytomność - mówimy o reanimacji (dokładnie termin ten oznacza przywrócenie świadomości). Jeśli zaś na skutek tych działań pacjent żyje, ale nie odzyskał przytomności - używamy terminu resuscytacja. Zatem dopiero post factum, po efektach - możemy precyzyjnie nazwać stosowane zabiegi i leczenie. Z tego powodu, w odniesieniu do intensywnych zabiegów ratujących życie, używany jest termin „resuscytacja”, ponieważ w toku działań nie jesteśmy w stanie przewidzieć efektu końcowego.

Lista możliwych przyczyn i chorób, w których następstwie może dojść do stanu krytycznego, grożącego śmiercią, jest długa i obejmuje m.in. urazy, porażenie prądem, zachłyśnięcie, ciało obce w drogach oddechowych, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca, niewydolność krążenia, choroby metaboliczne, neurologiczne i wiele innych. Przez stan zagrożenia życia rozumiemy krytyczną niewydolność choćby jednego z podstawowych układów: oddechowego, krążenia, nerwowego. U dzieci do stanu zagrożenia życia najczęściej dochodzi w mechanizmie niedotlenienia (np. w niedrożności dróg oddechowych lub w związku z innymi przyczynami utrudniającymi oddychanie). Częste u dorosłych pierwotnie krążeniowe lub sercowe zatrzymanie krążenia (np. w przebiegu zawału mięśnia sercowego) u dzieci spotykane jest rzadziej, nie oznacza to jednak, że można nie brać ich pod uwagę.

Niezależnie od przyczyny stanu zagrożenia życia należy bezzwłocznie przystąpić do postępowania resuscytacyjnego. Istotne znaczenie ma tu czas -jeśli mówimy o krytycznym „wypadnięciu funkcji” choćbyjednego z ważnych układów, to wiadomo, że przy braku pomocy w ciągu kilku minut dochodzi w ustroju do lawinowo narastających zmian, których może nie udać się zahamować lub odwrócić, zatem ostatecznie nie uda się zatrzymać procesu umierania.

Do udzielenia pomocy w stanie zagrożenia życia zobowiązany jest każdy. Wynika to nie tylko z przesłanek humanitarnych, ale i z obowiązujących przepisów (m.in. Kodeksu karnego). Dodatkowo, każdy fachowy pracownik służby zdrowia zobowiązany jest przepisami prawa dotyczącymi jego zawodu do wdrożenia postępowania ratunkowego na odpowiednim poziomie. W przypadku pielęgniarek oznacza to konieczność rozpoczęcia resuscytacji zgodnie ze standardami opracowanymi przez Europejską Radę Resuscytacji (ERC - European Resuscitation Council) w zakresie podstawowych zabiegów resuscytacyjnych u dzieci (P-BLS -paediatric basie life support). Równocześnie z podjęciem resuscytacji należy wezwać pomoc, najpierw najbliższą, osiągalną najszybciej - następnie docelową, czyli kwalifikowaną. Dla działań w obrębie szpitala lub innej większej jednostki ochrony zdrowia pomoc kwalifikowana to zespół reanimacyjny, w skład którego wchodzi anestezjolog i pielęgniarka anestezjologiczna. System przywołania, zasady łączności i inne aspekty organizacyjne powinny być ustalone przez ordynatora oddziału anestezjologii w porozumieniu z dyrektorem ds. medycznych i znane całemu personelowi szpitala. W warunkach pozaszpitalnych docelowo postępowanie resuscytacyjne powinno być przejęte przez pogotowie ratunkowe. Spokojne i profesjonalne wezwanie karetki może spowodować, że dyspozytor zdecyduje o wysłaniu do danego przypadku od razu zespołu reanimacyjnego.

W niniejszym rozdziale zostaną przedstawione zaktualizowane w 2005 roku wytyczne Europejskiej Rady Resuscytacji dotyczące postępowania resuscytacyjnego u dzieci. Wcześniej podobne wytyczne były wydawane w latach 1994, 1998 i 2000. Każde kolejne opracowania są aktualizowane i modyfikowane w oparciu

o zebraną wiedzę, badania i ocenę wiarygodnych faktów naukowych i - w mniejszym lub większym stopniu - różnią się w zakresie szczegółowych zaleceń.

W odniesieniu do resuscytacji dzieci nie ma wielu danych poddających się naukowej weryfikacji. W opracowaniu ERC podkreślono, że często dzieci nie były w ogóle resuscytowane, ponieważ ratownik bał się, że zrobi im krzywdę. Ta obawa wynika z przeświadczenia, że wytyczne dotyczące resuscytacji dzieci są inne. Udowodniono, że rozpoczęcie resuscytacji przez świadków zdarzenia znacząco poprawia przeżywalność, dlatego, opracowując aktualne wytyczne, położono duży nacisk na uproszczenie procedur, tak aby była możliwość wykorzystania tych samych wytycznych dla wszystkich: zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Przedstawiony poniżej schemat postępowania resuscytacyjnego P-BLS jest schematem uniwersalnym, podstawowym, bezprzyrządowym, przeznaczonym dla szerokiego grona odbiorców. Wybrane pozycje opatrzono komentarzem i uzupełnieniami".

Zasady (sekwencja) postępowania w zakresie podstawowych zabiegów ratujących życie (P-BLS)

» upewnij się, że warunki są bezpieczne zarówno dla ciebie, jak i dla dziecka

•    sprawdź reakcję dziecka: delikatnie porusz (polrząśnij) dziecko i spytaj „Jak sio czujesz?”. Dziecka z podejrzeniem uszkodzenia kręgosłupa szyjnego ani niemowlęcia nie wolno potrząsać!

•    jeśli odpowiada lub się poruszy - pozostaw (jeśli to niczym nic groził dziecko w takiej pozycji, w jakiej je zastałeś, oceń jego stan, wezwij pomoc, oceniaj stan dziecka regularnie

•    jeśli nie reaguje - głośno wzywaj pomocy, udrożnij drogi oddechowe (jeśli to możliwe, bez zmiany pozycji dziecka, jeśli niemożliwo - w ułożeniu ., dziecka na plecach) przez odgięcie jogo głowy i uniesienie żuchwy oraz podtrzymanie żuchwy dwoma palcami; nie odginaj głowy, jeśli podejrzewasz uszkodzenie kręgosłupa szyjnego

Ten punkt obejmuje ogólną ocenę stanu przytomności pacjenta i udrożnienie dróg oddechowych i odpowiada punktowi „A” (od airway - powietrze) w schemacie „ABC”. Udrożnienie dróg oddechowych uzyskuje się zwiększając napięcie dna jamy ustnej i przednich struktur szyi, co powoduje uniesienie języka ku górze (u pacjenta leżącego na plecach) i odsuwa go od tylnej ściany nosogardła. Opadanie relatywnie dużego języka na tylną ścianę nosogardła jest najczęstszą przyczyną niedrożności dróg oddechowych u człowieka nieprzytomnego.

 

Podobne prace

Do góry