Ocena brak

Zabezpieczenie majątkowe oraz tymczasowe zabezpieczenia mienia

Autor /Longin Dodano /01.12.2011

Poręczenie majątkowe w postaci pieniędzy ( w walucie krajowej lub obcej) papierów wartościowych ( krajowych lub zagranicznych), zastawu ( na rzeczach, znajdujących się w kraju, a także za granicą o ile zapewnione są warunku dysponowania zastawem przez sąd polski ) lub hipoteki, może złożyć oskarżony albo inna osoba, a zatem przedmiotem poręczenia są prawa majątkowe. W praktyce formą poręczenia są zazwyczaj pieniądze

Poręczenie majątkowe, realizowane w postaci złożenia pieniędzy lub papierów wartościowych to w istocie kaucja, występująca od dawna , zwłaszcza w krajach anglosaskich.

Wysokość, rodzaj i warunki poręczenia majątkowego, a w szczególności termin złożenia przedmiotu poręczenia należy określić w postanowieniu, mając na względzie sytuację materialną oskarżonego i składającego poręczenie majątkowe, wysokość wyrządzonej szkody oraz charakter popełnionego czyny ( art. 266kpk) Poręczenie powinno być więc miarkowanie i dostosowane do realiów sprawy oraz do sytuacji finansowej osób angażujących się majątkowo ( dyrektywa proporcjonalności) Powoduje to , że uwolnić się od aresztowania może także osoba niezamożna. Osobę składającą poręczenie majątkowe zawiadamia się o każdorazowym wezwaniu oskarżonego do stawiennictwa. W razie ucieczki lub ukrycia się oskarżonego wartości majątkowe lub zobowiązania stanowiące przedmiot poręczenia ulegają (obligatoryjnie) przepadkowi albo ściągnięciu. Jeżeli poręczyła za oskarżonego inna osoba, rozstrzygnięcie takie zapada niezależnie od tego, czy osoba ta wiedziała o zamiarach oskarżonego i czy mogła zapobiec jego ucieczce lub ukryciu się.

W przypadku utrudnienia postępowania karnego w inny sposób nie mieszczący się w granicach prawa do obrony można ( a więc fakultatywnie ) orzec przepadek lub ściągnięcie tych wartości. O konsekwencjach niewłaściwego zachowania się oskarżonego, a więc jak gdyby naruszanie przez niego warunków zawartej „ umowy” oraz o treści art. 269- należy uprzedzić samego oskarżonego oraz inną osobę składającą poręczenie majątkowe ( art. 268kpk). Brak takiego uprzedzenia osoby składającej poręczenie majątkowe nie pozwala na orzeczenie przepadku przedmiotów poręczenie lub ściągnięciu sumy poręczenia nawet wówczas, gdy sąd orzekający ma podstawę do przyjęcia że poręczający znał treść odnośnych przepisów, uprzedzenia należy dokonać już w chwili przyjmowania poręczenia.

Art. 269 stanowi, ze ulegające przepadkowi przedmioty poręczenia lub ściągnięte sumy poręczenia majątkowego przekazuje się lub przelewa na rzecz Skarbu Państwa, pokrzywdzony ma wówczas pierwszeństwo zaspokojenia na nich swoich roszczeń wynikających z przestępstwa, jeżeli w inny sposób nie można uzyskać naprawienia szkody (§1). Z chwilą ustania poręczenia majątkowego przedmiot poręczenia zwraca się, a sumę poręczenia zwalnia się pod tym jednak warunkiem, że w razie prawomocnego skazania oskarżonego na karę pozbawienia wolności następuje to z chwilą rozpoczęcia odbywania przez niego kary.

W razie niezgłoszenia się na wezwanie do odbycia kary stosuje się art. 268§1, a więc orzeka się przepadek lub ściągnięcie wartości albo zobowiązań majątkowych (§2) Dopuszczalne jest cofniecie poręczenia majątkowego zarówno złożonego przez samego oskarżonego , jak i przez inną osobę. Staję się ono dopiero skuteczne z chwila przyjęcia nowego poręczenia majątkowego, zastosowania innego środka zapobiegawczego lub odstąpienia od stosowania tego środka przepadku przedmiotu poręczenia lub ściągnięciu sumy poręczenia orzeka zawsze sąd, niezależnie od tego na jakim etapie postępowania sprawa znajduje się.

Zatrzymanie rzeczy obejmuje:

- rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie ( art. 217 §1 in principio) , w tym także korespondencję i przesyłki mające znaczenie dla postępowania, a znajdujące się w dyspozycji urzędów, instytucji i podmiotów prowadzących usługi poczty i telekomunikacji , urzędów celnych oraz instytucji i przedsiębiorstw państwowych ( art.218P1)

- rzeczy podlegające zajęciu w celu zabezpieczenia kar majątkowych, środków karnych o charakterze majątkowym ( np. przepadek rzeczy, nawiązka, świadczenie pieniężne) albo roszczeń o naprawienie szkody ( art. 217§1)

Rzeczy podlegające zatrzymaniu należy wydać na żądanie sądu lub prokuratora, a w wypadkach nie cierpiących zwłoki także na żądanie policji lub innego uprawnionego organu ( np. UOP) Osobę mająca rzecz podlegającą wydaniu wzywa się do jej wydania dobrowolnie, a w razie odmowy można przeprowadzić odebranie ( art. 217 § 3 zd 1 ) . Organ nie dysponujący decyzją sądu lub prokuratora , w którym rzecz ta jest określona , a gdy uzyskanie takiego postanowienia - z uwagi na nie cierpiącą zwłoki sytuację - nie było możliwe, nakaz kierownika swojej jednostki.

Organ nie dysponujący decyzją sądu lub prokuratora powinien niezwłocznie wystąpić o zatwierdzenie zatrzymania, jeżeli rzecz wydano lub odebrano i doręczyć je danej osobie w terminie 7 dni od zatrzymania rzeczy ( art217§3). Jeżeli w tym terminie nie doszło do zatwierdzenia zatrzymania ( odebrania ) rzeczy, należy rzeczy te niezwłocznie zwrócić osobie uprawnionej, a gdyby ich posiadanie było zabronione przekazać właściwemu urzędowi lub instytucji. Z zatrzymanych rzeczy sporządza się protokół. Na postanowienie dotyczące zatrzymania rzeczy przysługuje zażalenie osobom, których prawa zostały naruszone.

Podobne prace

Do góry