Ocena brak

Żaba śmieszka

Autor /Bill Dodano /12.01.2012

Rodzina żabowate (Ranidae)

Wygląd: bardzo duża, masywna „żaba zielona", której dorosłe osobniki są zdecydowanie większe od wszystkich innych żab europejskich. Duże ż. śmieszki osiągają długość 15 cm, wyjątkowo nawet ponad 17 cm. Takie żabie „olbrzymy" są łatwe do odróżnienia od przedstawicieli innych gatunków żab, jednak ich udział w wolno żyjących populacjach nie jest duży. Główną część populacji stanowią osobniki średnich klas wielkości, które rozmiarami dorównują tzw. ż. wodnej (jest to mieszaniec - hybryd - powstający ze skrzyżowania ż. śmieszki z ż. jeziorkową).

Żaba śmieszka różni się od ż. wodnej zwykle ciemnym wzorem barwnym złożonym z często pierścieniowatych plam, który pokrywa grzbiet, brakiem żółtych lub pomarańczowych barw z tyłu ud, szerszą, tępo zakończoną głową i małym modzelem piętowym. Ponadto rezonatory samca są szare, a nie białe. Grzbiet może być nieco brodawkowaty. Ubarwienie bywa zmienne, w różnych odcieniach zieleni i brązu, jednak przeważnie jest znacznie ciemniejsze w tylnej części ciała niż w przedniej.

Samce rechoczą bardzo głośno „krroak, krro-ak..." lub „kworeek", przy czym głos wznosi się i opada, a uwypuklające się w kątach szczęk rezonatory wyraźnie drgają. W typowy rechot często są wplatane charakterystyczne dźwięki brzmiące jak „keker", których brak w rechotaniu ż. wodnej i ż. jeziorkowej. Dźwięk „keker" stanowi więc dobrą podstawę do określenia przynależności gatunkowej chóru rechoczących żab zielonych. Pewne oznaczenie gatunku umożliwiają tylko badania serologiczne. W razie wątpliwości należy mówić o „żabie zielonej", gdyż żaby śmieszka, wodna i jeziorkową tworzą krzyżujący się ze sobą kompleks.

Występowanie: cały zasięg ż. śmieszki rozpada się na 2 części: południowo-zachodnią, obejmującą Półwysep Iberyjski i południową i zachodnią Francję, oraz wschodnią, sięgającą od Niemiec na wschód do Rosji i na południowy wschód przez Bałkany do Grecji. W Polsce na całym niżu, w południowej części kraju do wysokości 350 m n.p.m., pod częściową ochroną gatunkową z okresem ochronnym od 1 marca do 31 maja. We Włoszech i w Anglii została na niektórych stanowiskach zaaklimatyzowana.

Środowisko: duże, w południowej części zasięgu także małe zbiorniki wodne w dolinach rzecznych i na pojezierzach. Wydaje się, że szczególnie na terenach wspólnego występowania z ż. jeziorkową i ż. wodną występowanie ż. śmieszki ogranicza się do dużych zbiorników wodnych.

Tryb życia: kończy zimowanie na dnie zbiornika wodnego zaraz po ż. trawnej; przebywa w wodzie i na brzegach.  

Rozród: samce wyznaczają niewielkie terytoria na powierzchni wody w obficie zarośniętych roślinami zatokach lub na brzegu. Rechoczą bardzo głośno i często koncertują zespołowo. Okres godowy ciągnie się od wiosny do wczesnego lata, głównie w kwietniu i maju. Kłęby skrzeku zawierają ponad 1000 jaj; opadają na dno zbiornika. Kijanki rozwijają się: w wodzie do pełni lata, kiedy to przeobrażają się w małe żabki. Wyrośnięte kijanki mierzą] do 10 cm długości.

Pokarm: owady i inne drobne zwierzęta; niekiedy duże żaby śmieszki polują na świeżo wyklute kaczęta, a także na ryby i myszy.

Obszar ten zasiedla żaba pirenejska* (Ranat perezi), traktowana do niedawna jako podga-j tunek ż. śmieszki, ale obecnie uważana za odrębny gatunek, osiągający znacznie mniejsze wymiary ciała -  7-8 cm długości! (przyp. tłum.).

Podobne prace

Do góry