Ocena brak

Żaba rycząca

Autor /Bill Dodano /12.01.2012

Rodzina żabowate (Ranidae)

Wygląd: bardzo duża, silna żaba o szerokim, masywnym ciele. Samce osiągają ponad 15 cm długości, a bardzo duże samice mogą mierzyć 20 cm długości przy długości tylnych nóg wynoszącej 25 cm. Masa ich ciała może wynosić do 600 g. W odróżnieniu od żab zielonych, z którymi ewentualnie można pomylić małe osobniki ż. ryczącej, brak u nich gruczołowych fałdów grzbietowych, niemniej jednak rzuca się w oczy fałd skórny biegnący od tylnego brzegu oka wokół bardzo dużej błony bębenkowej do nasady przedniej nogi. U samic błona bębenkowa jest tak duża jak oko, u samców jeszcze większa. Samce mają wewnętrzne rezonatory, które przy wydawaniu głosu godowego wyraźnie uwypuklają podgardle. Długie palce tylnych stóp są spięte dużą błoną pływną, sięgającą do końca 4. palca.

Palec ten jest znacznie dłuższy od pozostałych palców. Przeważnie oliwkowozielona lub oliwkowobrązowa strona grzbietowa może być pokryta większymi ciemnymi polami lub plamami. Na tylnych nogach znajdują się dobrze widoczne, a na przednich nogach nie tak wyraźne ciemne pręgi. Głowa jest jasnozielona, brzuch białawy, nieznacznie ciemno marmurkowany. Rejon podgardla może być w żółtawym odcieniu. Nazwa gatunkowa związana jest z głuchymi rykami wydawanymi przez samce. Słyszy się je jako pochrząkujące „brr-oam" względnie „brr-uwm", co w Ameryce chętnie tłumaczy się jako „more rum", czyli „więcej rumu".  

Występowanie: wschodnia część Ameryki Północnej. W Europie introdukowano ją w wielu miejscach. Liczniejsze skupiska tego gatunku znajdują się we Włoszech w okolicach Pawii i Mantui (oba te miasta leżą w regionie Lombardii). Hoduje się ją również w celu pozyskiwania żabich udek w Lineburskiej Pustaci w Niemczech.

Środowisko: jeziora i stawy z rozległą strefą przybrzeżną, starorzecza, zatoki i spokojne brzegi wolno płynących rzek.

Tryb życia: żaba rycząca prowadzi zdecydowanie samotny tryb życia. Nie zbiera się w grupy nawet w okresie rozrodu i nie łączy wydawanych głosów godowych w chóry. Rozbrzmiewające daleko, ryczące dźwięki służą do akustycznego oznakowania zajmowanego terytorium. Obce samce są atakowane i w miarę możliwości przepędzane. Porykiwania można usłyszeć w czasie ciepłej, bezwietrznej i spokojnej nocy letniej z odległości ponad 2 km. Podobnie jak ż. śmieszka, także ż. rycząca przebywa w wodzie lub na brzegu, W razie niebezpieczeństwa skacze potężnym susem do wody i nurkuje.

Rozród: pomimo silnego terytorializmu ż. ryczącej kopulacja przebiega u niej tak samo jak u „żab zielonych". Ż. rycząca przystępuje do rozmnażania, gdy temperatura wody osiągnie 17°C. Samice składają ogromne kłęby skrzeku, utrzymujące się na powierzchni wody. Jedna samica składa 10 000-20 000 jaj; bardzo duże samice mogą złożyć ponad 25 000 jaj. Średnica jaja wynosi prawie 1,5 mm i wyraźnie zaznaczają się w nim bieguny - górny ciemny i dolny jasny. Kijanki wylęgają się po upływie ponad tygodnia. W chłodniejszych rejonach rozwój do momentu przeobrażenia trwa do 3 lat, natomiast w południowej części swego naturalnego obszaru rozmieszczenia w Ameryce Północnej rozwój kijanek przebiega zazwyczaj w ciągu jednego okresu letniego.

Pokarm: wprawdzie owady stanowią podstawę pożywienia tej żaby, jednak z uwagi na swoje rozmiary może ona polować z powodzeniem na mniejsze kręgowce. Mogą to być zarówno świeżo wyklute pisklęta, jak i podrośnięta młodzież ptaków, małe karczowniki, rzęsorki, młode żółwie wodne, ryby, a przede wszystkim inne żaby. Zapotrzebowanie żaby ryczącej na pokarm jest duże, co powoduje, że nie może żyć w większych grupach.

Podobne prace

Do góry