Ocena brak

Żaba moczarowa

Autor /Bill Dodano /12.01.2012

Rodzina żabowate (Ranidae)

Wygląd: silnie zbudowana żaba z długimi nogami, których staw skokowy, gdy utoży się tylną nogę wzdtuż boku ciata sięga do końca pyska. Osiąga przeciętnie długość ciała 6,5-8 cm, jest więc mniejsza od bardzo do niej podobnej ż. trawnej. Różni się od niej spiczasto zakończonym pyskiem, większym i silniejszym modzelem piętowym i zupełnie odmiennym głosem godowym. Za pomocą 2 wewnętrznych, nie uwypuklanych na zewnątrz rezonatorów samce żaby moczarowej wydają bulgoczące, kipiące dźwięki składające się na charakterystyczny, nie do pomylenia z innym chór słyszalny, mimo stosunkowo cichych pojedynczych głosów godowych, z dość daleka.

Samce w okresie godowym mają głowę, a nierzadko całe ciało, mniej lub bardziej niebieskie, co pozwala łatwo odróżnić samca od samicy. Poza okresem godowym samce mają przeważnie jaśniejszy pasek biegnący środkiem grzbietu, który odcina się zdecydowanie od zwykle jednolicie brązowej, szarej lub żółtej barwy reszty grzbietu. Na boku głowy znajduje się duża, sierpowata, ciemna plama skroniowa. Błona bębenkowa jest dobrze widoczna; oczy mają źrenice ustawione poziomo. Na bokach ciała ciągnie się często ku tyłowi plamista lub marmurkowana strefa sięgająca do żółtawej okolicy fałd grzbietowych. Plamy występować mogą również na grzbiecie, natomiast brzuch jest zazwyczaj jasny, bez deseniu.

W rozmaitych rejonach występowania poszczególne cechy są u miejscowych populacji wykształcone w różnym stopniu. Środkowoeuropejska żaba moczarowa różni się np. długością tylnych nóg od osobników populacji zasiedlających południowo-wschodnią Europę, U pierwszej pięta nie sięga tak zupełnie do końca pyska, u tych drugich wystaje poza pysk. W związku z tym niektórzy specjaliści wyróżniają tę drugą jako odrębny podgatunek - ż, m. Wolterstorffa [R. a. wolterstorffi).

Występowanie: umiarkowane i północne rejony Europy do Alp i północnych obszarów Jugosławii i Rumunii; zasięg obejmuje również Syberię. W Polsce na obszarze całego kraju poza terenami górskimi, pod ochroną.  

Środowisko: jako wschodni gatunek nie jest w Europie tak szeroko rozmieszczona jak żaba trawna; jest również bardziej od niej wymagająca, jeśli chodzi o warunki środowiska. Preferuje torfowiska i wilgotne łąki. Występuje głównie na równinach; w górach rzadko znajduje się ją powyżej wysokości 600 m n.p.m.

Tryb życia: podobnie jak żaba trawna, ż. moczarowa przebywa niemal wyłącznie (poza okresem godowym) na lądzie, gdzie za pomocą krótkich, zwinnych skoków poluje na zdobycz lub umyka swoim prześladowcom. W razie niebezpieczeństwa ucieka do wypełnionych wodą zagłębień na łąkach lub torfowiskach i nurkuje, jeśli ma taką możliwość. Zimuje od października do marca na lądzie zagrzebana w ziemi.

Rozród: pora godowa żaby moczarowej zaczyna się nieco później niż gody ż. trawnej. Samce tego gatunku dzięki zbierającej się pod skórą limfie są bardzo gąbczaste. Stają się wówczas również intensywnie niebieskie. Gody zaczynają się w momencie, gdy woda w zbiorniku rozrodczym stanie się wolna od lodu. Żaba moczarowa nie przystępuje do rozrodu tak szybko jak ż. trawna i zwykle ta ostatnia już złożyła skrzek, gdy ż. moczarowa zaczyna przybywać do zbiornika rozrodczego. Samce pojawiają się w nim przed samicami. W Europie Środkowej ma to miejsce zwykle pod koniec marca lub na początku kwietnia. Samica ż. moczarowej składa mniejsze kłęby skrzeku od samicy ż. trawnej. Zawierają one przeważnie 2000 jaj. Rozwój u obu tych gatunków żab przebiega podobnie, jednak skrzek ż. moczarowej pozostaje na dnie zbiornika, nie unosząc się po napęcznieniu ku powierzchni wody tak jak kłęby skrzeku ż. tiawnej.

Pokarm: owady, skąposzczety i stonogi, a także pająki i ślimaki. Żaby te nie są specjalnie wybredne i łowią wszystko, na co natrafią.

Wrogowie: na żabę moczarową polują głównie bociany i zaskrońce.

Podobne prace

Do góry