Ocena brak

Żaba jeziorkowa

Autor /Bill Dodano /12.01.2012

Rodzina żabowate

Wygląd: najmniejsza spośród wszystkich 3 gatunków żab zielonych o spiczastym pysku i smukłej budowie ciała, Podobna do żaby śmieszki, ale drobniejsza, jaśniejsza i o znacznie krótszych tylnych nogach. Długość ciała 4-5 cm, tylko wyjątkowo więcej. Spotkanie ż. jeziorkowej o 9-centymetrowej długości ciata należy do rzadkości. Żaba ta ma duży, silny i ostrokrawędzisty modzel piętowy, osiągający 2/3 długości pierwszego palca. Tylna część ud może być ubarwiona żółto lub pomarańczowo, rzadziej także brązowo lub czarniawo marmurkowana.

Pęcherze głosowe są w zasadzie białe lub białawe. W przeciwieństwie do większej ż. śmieszki, tylne nogi ż. jeziorkowej są stosunkowo krótkie, nie może ona wykonywać tak imponujących skoków z brzegu do wody i często skacze z wyżej położonych miejsc w dół. Niekiedy spotyka się żaby jeziorkowe z wyraźnym paskiem biegnącym środkiem grzbietu, który jasnozieloną lub żóttawobrązową barwą odcina się od tła.

U samców w porze godowej głowa i przednia część grzbietu staje się wyraźnie żółtawa. Wydawane przez nie głosy godowe są bardzo podobne do rechotania ż. śmieszki, jednak znacznie cichsze. Dźwięki przypominające „keker" nie są tak wyraziste, natomiast bardziej równomierne i mniej rozciągnięte lub bardziej stłumione. Często godujące samce rechoczą chóralnie, szczególnie o zmierzchu, ale nierzadko również w ciągu dnia. Zazwyczaj leżą wtedy z mniej lub bardziej rozpostartymi nogami na powierzchni wody, a głowa i pęcherze głosowe wystają ponad nią. Utrzymują między sobą znacznie mniejsze odstępy niż samce ż. śmieszki.

Występowanie: od Francji na wschód po Rosję, na północ po południową Szwecję, a na południu we Włoszech i na Bałkanach. W Polsce pospolita na obszarze całego kraju, do ok. 800 m n.p.m., chroniona w okresie od 01.03-31.05. Całego obszaru rozmieszczenia tego gatunku nie można jednak określić z całkowitą pewnością z uwagi na częste mylenie wszystkich 3 gatunków żab zielonych.  

Środowisko: zasiedla w zdecydowanej większości niewielkie zbiorniki wodne, kałuże i stawy, jej polska nazwa jest niezbyt właściwa, gdyż byłaby bardziej odpowiednia dla jej większych krewniaczek - ż. wodnej i ż. śmieszki, z którymi w wielu rejonach ż. jeziorkowa krzyżuje się. Nie można więc mówić o jakimś ścisłym rozdzieleniu ekologicznym wszystkich gatunków żab zielonych, a jedynie o pewnej tendencji do zasiedlania przez ż. jeziorkową małych zbiorników wodnych.

Tryb życia: żaba jeziorkowa prowadzi bardzo podobny tryb życia do ż. wodnej i ż. śmieszki, jednak zimuje często również na lądzie w odpowiednio wilgotnych miejscach. Aktywn w ciągu dnia; spotyka się ją często na nasłonecznionych brzegach, gdzie poszczególne osobniki zachowują między sobą mniejsze odległości niż w przypadku ź. śmieszki. Niekiedy znajduje się ż. jeziorkowe w dużej liczbie, stłoczone na brzegach małych, gęsto zarośniętych roślinnością sadzawek. W poszukiwaniu pokarmu ż. jeziorkowe penetrują także przyległy do zbiornika ląd, stale jednak trzymają się miejsc wilgotnych, gdyż ich skóra szybko traci wodę.

Rozród: okres godowy ż. jeziorkowej zaczyna się dopiero późną wiosną. Samce chwytają' gotowe do rozrodu samice pod pachami. Skrzek składany jest w niedużych kłębach i opada na dno zbiornika. Zależnie od wielkości samicy kłąb skrzeku zawiera od 500 do, sporadycznie, ponad 1000 jaj. Są one bardzo małe i rozwijają się szybko. Kijanki wylęgają się po upływie blisko 7 dni. Do momentu przei obrażenia, następującego po 3-4 miesiącach rozwoju w wodzie, dorastają do 5 cm długości. Młode żabki spotyka się w ogromnej ilości na wilgotnych łąkach otaczających zbiorniki wodne. Gdy staną się trochę większe, trzymają się ponownie brzegów zbiornika.

Pokarm: różnorodny podobnie jak ż. śmieszki, jednak w związku z mniejszymi rozmiarami ciała znacznie rzadziej jej ofiarą padają małe kręgowce. Żaby jeziorkowe żywią się przede wszy, stkim muchówkami i innymi owadami, przylatującymi do wody. Chwytają je błyskawicznie.

Podobne prace

Do góry