Ocena brak

Żaba dalmatyńska

Autor /Bill Dodano /12.01.2012

Rodzina żabowate (Ranidae)

Wygląd: dość duża, smukła żaba o uderzająco długich nogach. Staw skokowy tylnej nogi przyłożonej do boku ciała sięga wyraźnie (o 2-3 cm lub więcej) poza koniec pyska. Dorosłe żaby dalmatyńskie osiągają przeważnie łączną długość głowy i tułowia 6-7 cm, samice mogą mierzyć 9 cm długości. Samce są zawsze mniejsze. Nie mają rezonatorów głosowych, w związku z czym ich głos godowy jest cichy i brzmi jak szybko powtarzane „rro-rro-rro..." lub „kwo-kwo-kwo..." Grzbiet jest bladożółto- lub czerwonawobrązo-wy, rzadziej trochę ciemniejszy. Tylne nogi pokryte przeważnie 10 nieco ciemniejszymi, wyraźnymi poprzecznymi pręgami. Kształt głowy zdecydowanie bardziej spiczasty niż u ż. trawnej, btona bębenkowa położona w odległości zaledwie 1 mm od oka na ciemnobrązowej, klinowatej plamie skroniowej.

Średnica błony bębenkowej mniejsza od średnicy oka. Gruczołowe fałdy grzbietowe dość znacznie oddalone od siebie. Błony pływne w stopach nóg tylnych nie sięgają do końców palców. Modzele piętowe silnie rozwinięte i dobrze widoczne. Pomyłki mogą dotyczyć przede wszystkim ż. trawnej (jasne okazy w Europie Środkowej) i ż. włoskiej. Żaba trawna jest jednak masywniej zbudowana, ma krótsze tylne nogi i bliżej siebie położone fałdy grzbietowe. U ż. włoskiej podgardle jest ciemniejsze, a ciemne marmurkowanie schodzi zwykle na stronę brzuszną.

Występowanie: w Europie rozprzestrzeniona od Francji po środkowe Niemcy na wschodzie, na południu w niemal całych Włoszech i na Sycylii, Wyspach Egejskich, aż do Morza Czarnego. W Polsce stwierdzona tylko w Bieszczadach, pod ochroną gatunkową. Dalej areał rozsiedlenia tego gatunku sięga do półno-cno-zachodniego Iranu. W obrębie całego zasięgu nie wyróżniono żadnych ras geograficznych.

Środowisko: lasy liściaste, zwłaszcza lasy łęgowe i przylegające do nich łąki. W Europie Środkowej ż. dalmatyńska występuje, z uwagi na swoje specyficzne wymagania środowiskowe, bardziej sporadycznie i lokalnie od ż. trawnej. W płudniowo-wschodniej Europie jest typowym gatunkiem łęgów, docierającym w górach do wysokości ponad 1000 m n.p.m.

Tryb życia: poza krótko trwającą porą godową żaba dalmatyńska dniem i nocą wędruje po zamieszkanym przez siebie terenie, często w znacznym oddaleniu od wody. Zagrożona ucieka wyjątkowo długimi skokami. Duże samice mogą wykonywać skoki ponad 2-metro-wej długości.

Rozród: kopulacja i składanie jaj odbywają się na przełomie marca i kwietnia, przeważnie zaraz po godach ż. trawnej. Pora godowa trwa tylko niecałe 2 tygodnie. Kłąb skrzeku jednej samicy zawiera od 1000 do 2000 jaj. W pełni lata kijanki przeobrażają się w małe żabki, które uzyskują dojrzałość płciową po upływie 2-3 lat.

Pokarm: owady i inne niewielkie zwierzęta, przede wszystkim skąposzczety i ślimaki nagie, na które poluje na roślinach runa lub w ściółce leśnej. Pomimo tego, że przy dużej wilgotności powietrza jest aktywna również w ciągu dnia, zdobycz łowi przede wszystkim nocą.

Uwagi: z uwagi na izolację wiele jeszcze dzisiaj istniejących w Europie Środkowej stanowisk żaby dalmatyńskiej jest poważnie zagrożonych. Izolację potęguje kurczenie się odpowiednich dla niej środowisk, gdyż opasujące rzeki lasy łęgowe są w zastraszającym tempie niszczone.

Podobne prace

Do góry